Strona głównaMagazynZnany rosyjski filozof o sytuacji w Polsce. Tak ocenił Tuska i Nawrockiego

Znany rosyjski filozof o sytuacji w Polsce. Tak ocenił Tuska i Nawrockiego

-

- Reklama -

Aleksandr Dugin to obecnie najbardziej znany na świecie rosyjski filozof polityczny. Niestety, to myśliciel wrogi Polsce, głoszący, że, przyjmując chrześcijaństwo z Rzymu, zdradziliśmy Słowiańszczyznę, której religią jest bizantyjskie prawosławie. Jako myśliciel odrzucający ideę państwa narodowego i myślący kategoriami imperiów, sprzyja także budowie imperium europejskiego i pozytywnie wypowiada się o koncepcji niemieckiej Mitteleuropy.

Mimo to Dugin jest bystrym obserwatorem politycznym i dlatego warto go czytać. W ostatnim czasie udzielił wywiadu o sytuacji w Polsce, który w wersji angielskiej można znaleźć w Internecie („Poland Against Europe: The Antichrist Is Delayed”).

- Reklama -

Rozmowa została poświęcona zamachowi stanu rządu Donalda Tuska na Trybunał Konstytucyjny. Rosyjski analityk zwraca uwagę na zbieżność czasową zdarzeń: koalicja rządowa siłą przejmuje TK, gdy w USA mamy wybory połówkowe, o których było wiadomo, że Republikanie je przegrają. Czyli Donald Trump będzie miał dość własnych kłopotów, aby interweniować w sprawy Polski i stanąć po stronie Karola Nawrockiego. Rząd Tuska to wykorzystał, aby zakończyć okres „dwuwładzy”.

Dugin pisze: „W Polsce na czele państwa znaleźli się przedstawiciele dwóch nieprzejednanych linii. Z jednej strony premier Donald Tusk, bezpośredni pełnomocnik amerykańskiej Partii Demokratycznej, Sorosa i ultraliberalnego euroatlantyzmu, który odrzuca fundamentalne wartości katolickie i tradycyjne. Z drugiej strony, na fali prawicowego populizmu, został wybrany prezydent Karol Nawrocki, popierany przez kręgi konserwatywne i katolickie. Trzeba powiedzieć wprost: zarówno Tusk, jak i Nawrocki są ekstremalnie wrogo nastawieni do Rosji. Są twardymi rusofobami i nie należy mieć co do nich żadnych złudzeń ani przez sekundę. Dla nas obie te grupy są obcą i wrogą siłą”.

Trump jako mniejsze zło

Mimo „twardej rusofobii” Nawrockiego, Dugin zdecydowanie go popiera. Dlaczego? Polski Prezydent jest przezeń postrzegany jako geopolityczne przedłużenie polityki trumpistycznej.

Rosyjski filozof był początkowo nastawiony do Trumpa przesadnie entuzjastycznie, napisał nawet na jego temat dwie książki, licząc na zniszczenie przezeń ideologii i instytucji globalistycznych i wstrzymanie wsparcia dla Ukrainy. Trump go zawiódł, gdyż nie chciał lub nie umiał zmusić Kijowa do ustępstw wobec Rosji i zawarcia pokoju. Jego filosyjonizm i awanturnicza polityka zagraniczna w Zatoce Perskiej wywołują u Dugina alergiczną reakcję. Mimo to traktuje Trumpa jako mniejsze zło. Mniejsze w porównaniu z Joe Bidenem i globalistami z Partii Demokratycznej.

Globalizm jest, jak mówi sama nazwa, projektem globalnym, co oznacza nieuniknioną konfrontację z Rosją. Trump kieruje się interesami amerykańskiego imperium (w praktyce też izraelskimi, gdyż nie umie tego rozróżnić), które są sprzeczne z rosyjskimi, ale nie dąży do zniszczenia Rosji, a jedynie do zdobycia większych wpływów w świecie. Daje to możliwość negocjacji między Rosją a USA i znalezienia geopolitycznego kompromisu oraz podziału stref wpływów, w ramach którego uporządkowane zostałyby interesy obydwu mocarstw w Europie i w świecie. Podczas gdy globalista Tusk będzie dążył do konfrontacji z Rosją, aby ją zniszczyć, o tyle Nawrocki będzie realizował linię Trumpa. I gdy ten powie, że dogadaliśmy się z Rosją i kończymy konflikt, to z niechęcią podporządkuje się Waszyngtonowi.

Ideologiczni komisarze

Dugin uważa, że zamach na TK, do którego dochodzi w Polsce, trzeba oglądać z perspektywy rosyjskiej: „Premier powołał swoich nielegalnych, kieszonkowych sędziów z jasnym celem: wszczęcia procedury impeachmentu i usunięcia z urzędu prezydenta Nawrockiego – głównego wyraziciela linii narodowo-konserwatywnej i protrumpistowskiej.

W rezultacie w polskim systemie sądowniczym powstała dwuwładza: z jednej strony legalny skład Trybunału Konstytucyjnego, opierający się na prawnych prerogatywach prezydenta, a z drugiej quasi-sądowy organ przeforsowany przez Tuska w sposób rewolucyjny i siłowy. I teraz wszystko zależy od tego, który skład wyda decydujący werdykt: albo wszczęcie impeachmentu Nawrockiego, albo otwarcie postępowań karnych przeciwko samemu Tuskowi za próbę zamachu stanu. Właśnie dlatego Trybunał Konstytucyjny stał się epicentrum konfrontacji”.

Następnie Dugin zwraca uwagę na paradoks wprowadzenia metod autorytarnych przez Tuska, który uważa się za liberała i łamie prawo w imię „praworządności”: „Dla współczesnych liberałów pojęcie »legalności« od dawna stało się pustym dźwiękiem. Działają według dobrze wyćwiczonych szablonów – przypomnijcie sobie, jak zmiażdżyli suwerennych kandydatów w Rumunii albo jak próbowali zniszczyć Alternatywę dla Niemiec. Każdy polityk, który odmawia grania według zasad globalistycznego rządu i sieci Sorosa, jest przez nich automatycznie ogłaszany »nielegalnym«. Liberałowie zamienili się w ideologicznych komisarzy. Budują system weryfikacji: jeśli kandydat ma »właściwą« globalistyczną świadomość, jeśli jest lojalnym liberalnym zasobem Sorosa, to może zostać zainstalowany i promowany. Kaja Kallas idealnie pasuje do wszystkich parametrów, Annalena Baerbock i inni komisarze globalnego liberalizmu przechodzą tę kwalifikację z wyróżnieniem. A ci, którzy nie przechodzą, są automatycznie stawiani poza prawem.

Omawiałem tę kwestię szczegółowo wiele razy w rozmowach z Francisem Fukuyamą – kluczowym ideologiem amerykańskiego liberalizmu. I Fukuyama otwarcie wyjaśnił tę transformację: wcześniej demokracja była rozumiana jako rządy większości, ale teraz pojęcie się zmieniło – dziś »demokracja« jest wyostrzona jako instrument ochrony i władzy mniejszości, skierowany wprost przeciwko większości. A za co dokładnie większość jest »winna«? Za to, że jest niezarządzalna. Może pójść i wybrać Trumpa, może wybrać Putina lub kogoś jeszcze »gorszego«. Dlatego większość została uznana za niebezpieczną. Po prostu nie można jej dać prawa realnego wyboru: trzeba wystawiać tylko wcześniej zweryfikowanych, przefiltrowanych kandydatów, pod którymi liberalna agenda i tak wygra”.

Czy w tej ocenie można się z Duginem nie zgodzić?

Adam Wielomski

Najnowsze