Strona głównaMagazynZ notatnika unijnego agitatora. Nastroje wyraźnie się zmieniają

Z notatnika unijnego agitatora. Nastroje wyraźnie się zmieniają

-

- Reklama -

Marine Le Pen osiąga rekordowe poziomy popularności i niemal co drugi Francuz uważa, że mógłby zagłosować na nią w wyborach prezydenckich. Kandydatka Zjednoczenia Narodowego nigdy wcześniej nie osiągnęła takiego wyniku jak w sondażu Toluna Harris Interactive z 10 listopada. Le Pen utrzymuje znaczną przewagę nad rywalami i odnotowała wyraźny wzrost poparcia.

Z wynikiem 46 proc., czyli o sześć punktów procentowych wyższym niż w poprzednim sondażu, Marine Le Pen osiągnęła swój „najwyższy historycznie” rezultat. Za jej plecami w tym rankingu zaszło jednak kilka zmian. Drugie miejsce zajmuje obecnie socjalista Raphaël Glucksmann z wynikiem 26 proc. (+4 punkty). W centrum Édouard Philippe utrzymuje się na stabilnym poziomie: 25 proc. ankietowanych dopuszcza możliwość zagłosowania na niego. Bruno Retailleau (Republikanie, Les Républicains – LR) zyskuje natomiast pięć punktów procentowych, osiągając dokładnie taki sam wynik.

- Reklama -

Największy skok w sondażu odnotował jednak centroprawicowy David Lisnard. Mer Cannes to były polityk Republikanów (LR), a obecnie szef prawicowo-liberalnej partii Nowa Energia (NE). W ciągu miesiąca odnotował wzrost popularności aż o dziewięć punktów procentowych, awansując z 15 proc. do 24 proc. Wskazuje to na nową dynamikę tej kandydatury. Głosowanie na Lisnarda dopuszcza 51 proc. zwolenników partii Les Républicains i aż 29 proc. osób bliskich Zjednoczeniu Narodowemu, a także 28 proc. wyborców Emmanuela Macrona. W tym sondażu daleko w tyle pozostaje kandydat lewicy Jean-Luc Mélenchon, ale chodzi tu o zaufanie, a nie realne poparcie. Mélenchon, według różnych sondaży, pozostaje poważnym kandydatem, który może przejść do drugiej tury.

Kompromisowy kandydat

Obóz centrowy i prezydencki ciągle szuka możliwości zmiany rysującego się układu. Coraz częściej mówi się o jednym kandydacie reprezentującym szerokie spektrum od centrolewicy po centroprawicę. Na giełdzie nazwisk pojawia się np. Christine Lagarde, prezes Europejskiego Banku Centralnego. Ogłosiła ona zamiar opuszczenia stanowiska w lutym, sześć miesięcy przed upływem kadencji, aby odzyskać „wolność słowa, wypowiedzi i zaangażowania”, co można interpretować jako sygnał prezydenckich ambicji. Lagarde podała się jednak do dymisji także po to, by to jeszcze Macron w imieniu Francji wyznaczył nowego prezesa EBC, a nie np. Marine Le Pen. Ciekawostką jest zgłoszenie 9 listopada apolitycznej kandydatury judoki Teddy’ego Rinera. Przed oficjalnym zgłoszeniem miał 10 proc. „szans na zwycięstwo w wyborach”. Zajmuje stanowisko „ani prawicowe, ani lewicowe”, ale może odebrać część wyborców, zwłaszcza młodych, praktycznie każdej partii.

Na razie widać wzrost notowań polityków prawicy, co może być efektem trwających protestów i burd ulicznych wszczynanych przez aktywistów skrajnej lewicy. Trzeba tu dodać, że poziom zaufania do Emmanuela Macrona powrócił do historycznego minimum.

Protesty bez końca

Ośmiu na dziesięciu Francuzów uważa, że rząd nie podjął odpowiednich działań w odpowiedzi na zamieszki, które przetoczyły się przez Francję. Ich kulminacja miała miejsce 17 października, a opanowanie sytuacji zajęło organom ścigania wiele godzin. Według sondażu Odoxa większość ankietowanych uważa, że ich kraj przeżywa „prawdziwy kryzys rządów”, i domaga się zwiększenia autorytetu państwa.

Po kilku „aktach protestu” widać było splądrowane centra miast, obrabowane sklepy, podpalone budynki publiczne i ataki na policję. Media pisały nawet o „fali nienawiści podsycanej przez skrajną lewicę”. Według barometru Odoxa dla „Le Figaro” 79 proc. Francuzów uważa, że rząd nie stanął na wysokości zadania.

IV „akt protestów” miał miejsce 7 listopada, ale zapowiadano już kolejne „dni mobilizacji”. Ostatni akt protestów odbył się jednak przy mniejszej frekwencji. Marsz w Paryżu zgromadził 46 tys. osób według policji, a 76 tys. według organizatorów. Dopiero pod koniec dnia doszło do starć między demonstrantami a policją. Demonstrowano pod hasłem „solidarności z młodzieżą i przeciwko wysokim kosztom utrzymania”. Demonstracje zgromadziły w całym kraju 250 tys. osób według związkowców, a 146 tys. według prefektury. Dwa dni wcześniej, według Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, we Francji demonstrowało 575 tys. osób, z czego 65 tys. w Paryżu. Związek zawodowy CGT podawał liczbę 1,6 miliona uczestników manifestacji w całym kraju, w tym 350 tys. w stolicy. Metoda przeczekania przynosi doraźne efekty, ale tylko do wybuchu kolejnej fali. Na wszelki wypadek władze zmobilizowały jednak 7 listopada 70 tys. policjantów i żandarmów, a ulice otaczające Pałac Elizejski były zamknięte zarówno dla pieszych, jak i pojazdów.

Był to znaczny spadek frekwencji w porównaniu z poprzednimi tygodniami, co może wskazywać, że bunt zapoczątkowany przez uczniów szkół średnich powoli wygasa. Jak na Francję, jest to jednak zapewne tylko cisza przed kolejnymi… burzami.

Wybryki „wielokulturowego” mera Saint-Denis

W podparyskim mieście Saint-Denis rządzi skrajnie lewicowy polityk, wyznawca islamu mający imigranckie korzenie – mer Bally Bagayoko z partii „Zbuntowana Francja” (LFI). Ostatnio nazwał bitwę pod Poitiers „mitem” i „folklorem”. Przypomnijmy, że to historyczne starcie z 732 roku pozwoliło zatrzymać ekspansję muzułmanów w Europie. Dla Bally’ego Bagayoko bitwa pod Poitiers to jednak tylko „mit”. Na wiecu w Poitiers, 30 października, burmistrz Saint-Denis wygłosił kilka „ciekawych” uwag: „w 732. Karol Młot i Poitiers, miasto, które rzekomo wypędziło Arabów, to mity i folklor. (…) Oni [francuscy nacjonaliści] zamienili bitwę sprzed trzynastu wieków w sztandar, wyimaginowaną granicę między sobą a nami” – dorzucił. W jego interpretacji bitwa pod Poitiers to nie historyczny zwrot i zatrzymanie ekspansji arabskiej w Europie, ale element „ideologii politycznej: nacjonalistycznej prawicy”. Lewicowi politycy za nic mają prace historyków i zdaje się, że w nauce historii uznają słynną tezę przypisywaną Marksowi: jeśli coś nie zgadza się im z faktami, to „tym gorzej dla faktów”.

W rzeczywistości w 732 roku książę Odon wezwał Karola Młota i poprosił o posiłki po inwazji wojsk Abd ar-Rahmana na terytorium jego księstwa. Obie armie spotkały się w pobliżu Poitiers, gdzie rozpoczęła się historyczna bitwa. Karol Młot (Martel) pokonał wojska islamskie, a Abd ar-Rahman zginął w walce. Zatrzymało to na wiele wieków inwazję arabską w tej części Europy, a bitwa należy do tak wielkich starć jak Wiedeń czy Lepanto. Było to pierwsze „zatrzymanie ekspansji islamu zapoczątkowanej przez Mahometa wiek wcześniej”. Poitiers stało się zatem symbolem ocalenia Europy i chrześcijaństwa.

Być może to właśnie Wolter jako pierwszy przywrócił znaczenie tej bitwy, pisząc, że bez Karola Młota „Francja była prowincją muzułmańską”. Dla Chateaubrianda Karol Młot był obrońcą cywilizacji chrześcijańskiej. Gdyby armia kalifatu odniosła zwycięstwo w 732 roku i „gdyby Saraceni zwyciężyli, świat stałby się muzułmański” – przewidywał pisarz. Zresztą także w tradycji muzułmańskiej to starcie, znane jako „Bitwa na Drodze Męczenników”, ma głębokie znaczenie symboliczne.

Przez wieki bitwa pod Poitiers była symbolem „zderzenia cywilizacji”. Dla Bagayoko to „folklor”, a wymazanie tego faktu z pamięci narodowej to element ideologicznej wojny lewicy i kolejny krok do budowania „nowej Francji”, już wielokulturowej i coraz bardziej zislamizowanej.

Na tym nie koniec ekscesów Bally’ego Bagayoko. Prawicowa polityk Marion Maréchal wytknęła mu udział w imprezie organizowanej przez algierski konsulat dla upamiętnienia wybuchu powstania przeciw Francuzom w 1954 roku. Skrytykowała go za zapomnienie o ofiarach ataków FLN. 6 listopada Bally Bagayoko opublikował na X film, na którym uczestniczy w przyjęciu zorganizowanym przez konsulat Algierii z okazji 72. rocznicy wydarzeń z 1 listopada 1954 roku. „Świętowaliśmy pamięć, godność i przyjaźń między naszymi narodami” – napisał Bagayoko. „Czerwone Święto Wszystkich Świętych” w Algierii oznaczało jednak falę skrytobójczych ataków FLN na Francuzów, która zapoczątkowała wojnę domową w Algierii.

Eurodeputowana Marion Maréchal nie odpuściła i w odpowiedzi przypomniała o „serii ataków i mordów” popełnionych tego dnia. Napisała, że „Bally Bagayoko śmieje się i tańczy, świętując śmierć niewinnych ludzi”. Wymieniła też szereg niewinnych ofiar masakry, w tym algierskiego policjanta i Guya Monnerota, francuskiego nauczyciela zabitego w wieku 23 lat. Tymczasem Bally Bagayoko ze swojej strony podkreślił polityczne znaczenie swojej obecności i „pełną solidarność z narodem algierskim”. Dodał, że przyjął zaproszenie konsula i „oddał hołd bojownikom o wolność w Algierii”. Do nagrania, na którym śpiewał i tańczył w konsulacie do algierskiej muzyki, dołączył wpis: „Naród algierski, malijski i francuski są zjednoczeni”.

W nocy z 31 października na 1 listopada 1954 roku FLN przeprowadził ataki w kilku miejscach francuskiej wówczas Algierii. Ministerstwo Sił Zbrojnych odnotowało 70 zamachów, które przyniosły osiem ofiar śmiertelnych (m.in. w napadzie na autobus) i znaczne straty materialne.

Iran rozmroził Francji lodówki?

Minister spraw zagranicznych Jean-Noël Barrot oskarżył Iran o przeprowadzenie cyberataku na lodówki w supermarketach, w których mocno „podkręcono” temperatury, co doprowadziło do zepsucia się dużej ilości żywności. Prokuratura w Paryżu zwróciła się o wydanie międzynarodowych nakazów aresztowania dwóch funkcjonariuszy irańskiej „jednostki cybernetycznej Shahid Kaveh”.

Francja oficjalnie oskarżyła Iran o to, że stał za zakrojonymi na szeroką skalę cyberatakami, których celem stały się setki podłączonych do sieci lodówek w supermarketach. MSZ nie tylko wezwało ambasadora Iranu, ale także chce wprowadzenia europejskich sankcji na ten kraj. „Niczego nie wykluczamy i podejmiemy wszelkie środki, także te, których nie ogłosimy publicznie, a które sami uznamy za proporcjonalne i konieczne, aby odstraszyć od dalszych ataków i ukarać sprawców tej niedopuszczalnej agresji” – powiedział minister. Dodał, że „francuska doktryna cyberobrony otwiera przed władzami szereg możliwości podjęcia działań, nawet jeśli nie ujawniamy jej szczegółów”.

W cyberatakach ucierpiały nie tylko supermarkety, ale także Centrum Krwiodawstwa, Crédit Mutuel Arkéa i Dyrekcja Generalna Finansów Publicznych. Cyberatak został przeprowadzony w nocy z 11 na 12 października i zakłócił regulację temperatury w około 700 supermarketach w całej Francji. Paryż przypisał te działania jednostce cybernetycznej Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, a prokuratura wystąpiła o wydanie międzynarodowych nakazów aresztowania dwóch członków tej jednostki. Jean-Noël Barrot nazwał Korpus „organizacją terrorystyczną” i dodał, że wystąpi o sankcje „na szczeblu europejskim”.

Lewica knebluje niewygodne dla siebie media

Francuska skrajna lewica zapowiada „dziesięć dni akcji” przeciwko telewizji CNews pod hasłem „Rozbroić Bolloré”. Akcja ma potrwać od 4 do 13 grudnia. Vincent Bolloré to magnat medialny uznawany za zwolennika prawicy. Założona w lipcu 2024 roku koalicja „Disarm Bolloré” bierze obecnie na celownik CNews oraz sieci Relay i UGC. Metody są różne: od złożonej w parlamencie petycji o zamknięcie kanału CNews, która zebrała ponad milion podpisów, po akcje bezpośredniego protestu. Wszystko to świadczy o osobliwym pojmowaniu zasady wolności słowa i powinno pokazać Francuzom, co ich czeka w przypadku dojścia do władzy np. LFI (Zbuntowanej Francji).

Lewactwo twierdzi, że przeprowadza atak na „imperium medialne i kulturalne” Vincenta Bolloré, bo ten za jego pośrednictwem „realizuje skrajnie prawicowy projekt ideologiczny”. Akcja ma przeciwstawić się „szkodliwym wpływom gospodarczym, medialnym i politycznym biznesmena”. Kolektyw „Rozbroić Bolloré” skupia ponad trzydzieści stowarzyszeń reprezentujących szerokie spektrum skrajnej lewicy. Na swojej stronie internetowej grupa pisze o wsparciu organizacji „związanych z sektorem dziennikarskim, światem kultury, grupami antyrasistowskimi i dekolonialnymi, związkami zawodowymi, feministkami i ekologami”. Jednym z jej głównych celów jest zamknięcie całodobowego kanału informacyjnego CNews, należącego do grupy Canal+, której głównym udziałowcem jest Vincent Bolloré.

Można też znaleźć uzasadnienie tych działań: „Wasze nikczemne polityczne manipulacje, wasza rasistowska retoryka, wasza obsesja na punkcie bezpieczeństwa i tożsamości oraz wasze fałszywe wiadomości”. Dodatkowo aktywiści grożą: „Wasze dni na antenie są policzone”. Protest dotyczy nie tylko telewizji, ale też branży wydawniczej i kulturalnej. Wśród wyznaczonych celów znalazł się np. bojkot kiosków sieci Relay, należącej do grupy Lagardère, także kontrolowanej przez Vincenta Bolloré. 300 sklepów tej sieci działa m.in. na francuskich dworcach kolejowych i według lewicowych aktywistów „szerzy rasistowską ideologię poprzez dystrybucję i promocję książek wydawanych przez jego własne wydawnictwa, a także czasopism i gazet należących do jego grup medialnych”. Koalicja domaga się rozwiązania umowy Relay z SNCF (Francuskimi Kolejami Państwowymi). Bliski lewakom kolektyw „Alternatiba” wraz z aktywistami z ANV-COP21 napadł 6 listopada na kiosk sieci Relay na dworcu Montparnasse w Paryżu. Usunięto z niego gazety i czasopisma uznane za „prawicowe”.

Inny rozdział tej „kulturowej batalii” dotyczy sieci kin UGC, w której grupa Canal+ posiada udziały od 2025 roku i nad którą może przejąć kontrolę w 2028 roku. W przededniu Festiwalu Filmowego w Cannes lewicowy kolektyw sprzeciwił się temu przejęciu, a teraz zaleca „zakłócenia w działalności kin sieci UGC przez wywieszanie banerów, organizowanie wieców i protestów na początku lub na końcu seansów”. Padło też wezwanie do bojkotu Canal+.

Kolektyw „Rozbroić Bolloré” wydał cały „przewodnik” z listą działań. W przypadku sklepów Relay chodzi o zakłócanie ich działalności handlowej, pikiety aktywistów, rozdawanie ulotek i naklejek, okupowanie holi dworcowych, a nawet „rozpowszechnianie fałszywych zapowiedzi pociągów”. W przypadku CNews koalicja wzywa aktywistów do kontaktu z lokalnymi „barami, kebabami, bistrami w naszych dzielnicach”, które nadają programy stacji, i zachęcania ich do zaprzestania tego procederu, aby zmniejszyć zasięg stacji. „Disarm Bolloré” proponuje również rozdanie takim firmom etykiet „certyfikowany lokal wolny od rasizmu”. 9 listopada grupa udostępniła na swojej stronie internetowej materiały wizualne, ulotki i plakaty do druku i dystrybucji. Na 12 grudnia zapowiedziano demonstrację przeciwko CNews. Narzucanie cenzury trwa w najlepsze…

Bogdan Dobosz

Najnowsze