Gdy patrzę na kolejne relacje, filmy i zdjęcia z rewolucji, która przetacza się ostatnio przez Francję, a teraz dociera także do Włoch i Hiszpanii, mimowolnie przypomina mi się pamiętne głupstwo Szymona Hołowni o „wgniataniu Putina w ziemię” przez Zachód. Patrzę na to i kołacze mi się w głowie jedno pytanie: kto kogo właściwie wgniata?
Skąd to skojarzenie? Stąd, że ciągle słyszeliśmy, jaka to Unia Europejska jest silna, zwarta i gotowa, jakie ma PKB oraz tym podobne. Przeciwstawiano jej zabiedzoną Rosję, która codziennie przegrywa na Ukrainie i musi bombardować wartymi setki milionów Iskanderami dzieci bawiące się w piaskownicach. Rosja miała być wgnieciona w ziemię, Ukraina wygrać wojnę, a Putin w kajdankach miał stać przed specjalnie dlań powołanym europejskim trybunałem karnym.
Zamiast tego widzę moralnie zdeprawowaną przez postmodernizm Europę, w której bandy imigrantów rabują sklepy, podpalają samochody i budynki, a wespół z „licealistami” toczą walki uliczne z oddziałami prewencji. Ursula von der Leyen z wyrachowania, a Kaja Kallas z głupoty oskarżają Putina o wywołanie ulicznej rewolucji i wpuszczenie do UE milionów imigrantów.
Emmanuel Macron tłumaczy, że jest dobrze i sytuacja jest prawie opanowana, tylko ci rosyjscy dezinformatorzy za pomocą AI masowo produkują i rozpowszechniają w mediach społecznościowych filmiki z ulicznych bijatyk, na co wicepremier Gawkowski zareagował pomysłem zbanowania serwisu X Elona Muska. Gdy w telewizji nie pokażą rabowania sklepów, podpalania gmachów i samochodów w całej Europie, to wydarzeń tych nie będzie i sytuacja zostanie „opanowana” – na ekranach TVP i TVN.
Wiele wskazuje na to, że falę rewolucyjną we Francji nakręciła La France Insoumise Jean-Luca Mélenchona. Temu skrajnie lewicowemu politykowi zamarzył się nowy maj 1968 roku i rewolta studencka przeciwko wszystkim i wszystkiemu, pod hasłem „Zakazane jest zakazywać” (fr. Il est défendu de défendre). Tym razem podmiotem rewolucyjnym mieli być licealiści, niezadowoleni z warunków lokalowych w szkołach.
Celem krótkofalowym było ośmieszenie kandydatów centrowych w przyszłorocznych wyborach prezydenckich, zebranie kilku dodatkowych procent i wejście do drugiej tury z Marine Le Pen. Polityk ten nie jest głupi i wie, że starcie to sromotnie przegra. Długofalowo chce jednak stworzyć nowe pokolenie ’68, które wyniesie za ileś lat do władzy skrajną lewicę.
Tyle że drugi segment elektoratu Francji Niepokornej – imigranci – nie zrozumiał genialnego planu. Przyłączył się on do rebelii licealistów, rozpoczął bijatyki z policją, a potem przeszedł do dania głównego w postaci plądrowania wszystkiego, co tylko się da. Francję opanowało tzw. islamolewactwo (fr. islamo-gauchisme). Kierowanie rewolucją wprost prowadziło do prokuratury i na salę sądową, więc ludzie Mélenchona zniknęli, gdy rewolucja wymknęła się spod kontroli i przeistoczyła w anarchię i rabunek.
Efekty widzimy na tych filmikach, które w swojej pysze i pogardzie dla rzeczywistości Macron uznał za dezinformację generowaną przez AI. Tymczasem rewolucja zaczęła się rozlewać na Katalonię i północną Italię. Jej symbolem stały się flagi Palestyny, jednocząc pod nimi skrajnie lewicowych aktywistów oraz imigrantów z krajów arabskich, Afryki i całego świata.
W Polsce nie przebija się trzeci komponent rewolucji: związki zawodowe. Prawdę mówiąc, jest to jedyna zorganizowana grupa, której postulaty i hasła świadczą o trafnym rozpoznaniu problemów, połączonym – jak to u syndykalistów – z niekoniecznie trafną receptą na ich rozwiązanie.
Na współczesnym Zachodzie związki zawodowe są już tylko cieniem dawnej potęgi, ponieważ Europa prawie niczego dziś nie produkuje. Wyjąwszy broniące swojego przemysłu Niemcy, pozostałe państwa zachodnie żyją głównie z giełdy, usług oraz e-gospodarki, wyprowadzając realną produkcję do krajów Globalnego Południa. Dlatego robotników została garstka, co przekłada się na słaby syndykalizm.
Ale podstawowe hasło protestów związkowych jest słuszne: to sprzeciw wobec rosnących cen i kosztów utrzymania. Niestety, syndykaliści domagają się w tej mierze zwiększenia wydatków na cele socjalne, co oczywiście przekłada się na wzrost podatków i znów nakręca spiralę rosnących kosztów utrzymania. Drugie hasło jest już jednak racjonalne: pokój na Ukrainie i powrót do handlu z Rosją. Wstrzymanie importu gazu ziemnego i ropy naftowej z Federacji Rosyjskiej drastycznie podniosło wydatki gospodarstw domowych (w Niemczech ocenia się na sto euro miesięcznie na rodzinę).
Nieodpowiedzialna agresja Donalda Trumpa na Iran wywindowała dodatkowo ceny ropy naftowej, a te spowodowały wzrost cen praktycznie wszystkiego, ze względu na koszty transportu. Na wojnę Trumpa i Bibiego z Iranem Europa nie ma żadnego wpływu, lecz na konflikt z Rosją jak najbardziej. Dlatego europejscy syndykaliści, nie mając zielonego pojęcia, gdzie leży Kramatorsk czy Słowiańsk, domagają się pokoju i tanich surowców.
Zwracam uwagę na ten komponent związkowy, gdyż jego (pokojowy) udział w rewolucji świadczy o tym, że mniej zamożne grupy społeczne Europejczyków tracą cierpliwość.
Okazuje się, że wychowane w kulturze konsumpcyjnej społeczeństwa zachodnie nie są zdolne do ponoszenia ekonomicznych kosztów konfliktu Zachodu z Rosją w postaci wojny na Ukrainie. Wzrost Rassemblement National Marine Le Pen we Francji i Alternative für Deutschland w Niemczech dowodzi, że Europa jest tą wojną zmęczona. Struktury elektoratów tych partii pokazują, że ich znacząca część to dotychczasowi wyborcy lewicy, którzy chcą pokoju i powrotu do handlu z Moskwą, a także mają dosyć imigracji i imigrantów, wpuszczonych przez globalistyczne elity unijne.
W ciekawy sposób kontrastuje to z postawami Rosjan, którzy nie tylko ponoszą koszty toczącej się wojny, lecz biorą w niej bezpośredni udział i ponoszą znaczące ofiary ludzkie. Sondaże niezależnego ośrodka badań opinii publicznej Centrum Lewady wskazują, że ¾ obywateli Rosji popiera wciąż wojnę i Putina, pod warunkiem, że nie dojdzie do przymusowego poboru rezerwistów. I kto kogo wgniata w ziemię?
Adam Wielomski
Tekst ukazał się w tygodniku „Najwyższy CZAS!” nr 45-46, 2 – 15 listopada 2026 r. Do nabycia w najlepszych salonach prasowych lub w e-wydaniu na stronie Biblioteki Wolności.