Zaledwie kilka dni po wizycie papieża część francuskiej młodzieży dopuściła się aktów przemocy, podpalając szkoły średnie oraz skandując hasła „Wolna Palestyna” i „Precz z faszyzmem”. Ruch protestu szybko się zradykalizował, przeniósł się na uczelnie, a także został wsparty przez związki zawodowe, reaktywowane „żółte kamizelki” oraz lewicowe i skrajnie lewicowe partie polityczne oraz organizacje – w tym członków czarnego bloku, Antifę czy wreszcie dziesiątki tysięcy młodych ludzi z przedmieść, często imigrantów lub osób pochodzenia imigracyjnego.
Ci ostatni mieli własne cele i przybywali do centrów w zorganizowanych gangach, by rabować i niszczyć sklepy. Bywało, że aktywiści lewicowi rozbijali witryny, a pozostali uczestnicy zajść dokonywali reszty… Na ten sojusz mieszkańców przedmieść i bojówkarzy lewicy warto zwrócić uwagę.
Na tło obecnych zajść składa się wiele elementów. Najważniejszy z nich to nadchodzące wybory prezydenckie. Obecne zamieszki stanowią dla lewicy poligon doświadczalny przed buntem w przypadku wygranej Marine Le Pen. To pokaz siły, ale i próba zastraszenia wyborców konsekwencjami takiego wyboru, z wojną domową włącznie. To taktyka LFI (Zbuntowanej Francji) Mélenchona, wspartej przez skrajnie lewicowe grupy.
Widok czerwonych flag z sierpem i młotem na manifestacjach specjalnie tu nie dziwi. Nad Sekwaną dobrze się mają wśród młodego pokolenia komuniści, trockiści oraz anarchiści. Lewica chce przejąć władzę poprzez chaos na ulicach, co może okazać się tylko uwerturą do protestów po wyborze Marine Le Pen.
Nowy „proletariat” i kolejny element tej układanki to niezintegrowana imigracja i jej potomkowie. Wielu aktywistów skrajnej lewicy z czarnego bloku i Antify to rodowici Francuzi, najczęściej wykształceni i pochodzący z miast, którzy ulegli lewackiej ideologii. Ich sojusznikiem i wsparciem są nienawidzący państwa i wymachujący np. flagami Algierii mieszkańcy przedmieść. Francja wychowała sobie kolejne pokolenia przybyszów nieutożsamiających się z krajem, w którym żyją, a w dodatku nastawionych roszczeniowo.
Wpływ na sytuację mają też historyczne doświadczenia Francji, w których to problemy społeczne rozstrzyga się na ulicy. Francuzów przyzwyczajono, że masowe protesty mają sprawczość i realny wpływ na ostateczne decyzje rządu. Lewicowe poglądy zawsze miały nad Sekwaną sporą grupę wyznawców. Współczesna młodzież podziela tu często poglądy rodziców, z tym że jest już znacznie bardziej radykalna.
Ważna jest także ekonomia. Utrzymanie socjalnego modelu państwa w obliczu zadłużenia kraju okazuje się niemożliwe. Dochodzą do tego rosnące koszty życia, ceny paliw i żywności.
Pauperyzacja społeczeństwa to zawsze żyzna gleba dla wszczęcia rozruchów. Na ulice wychodzi więc nie tylko młodzież, ale też trochę zapomniane „żółte kamizelki”, związkowcy oraz całe grupy zawodowe. Widoczna jest też utrata zaufania wobec polityków i systemu, zanik autorytetów, a także konsekwencje zmian programów szkolnych i zasad wychowania… Pomocne w rewolcie są także media społecznościowe – narzędzia, które pozwalają na koordynację działań i nadanie zamieszkom charakteru ogólnokrajowego.
Marchewka i kij
17 i 18 października zaatakowano lub splądrowano 3000 firm, prawie 1000 policjantów zostało rannych, a liczne budynki publiczne, w tym ratusz w Limoges, zostały zaatakowane i podpalone. Kolejny akt protestów tydzień później miał już mniej gwałtowny charakter, ale to wydaje się chwilowym uspokojeniem sytuacji. Kolejny dzień akcji został wyznaczony przez „żółte kamizelki” na 31 października, a na 5 listopada mobilizują się związki zawodowe, itd., itp.
Rząd stosuje tradycyjną taktykę przeczekania kulminacyjnej fali i prób negocjacji. Po miesiącu mobilizacji rząd przedstawił wreszcie propozycje reformy systemu rekrutacji na studia (tzw. Parcoursup), poprawy stanu budynków uniwersyteckich, zwiększenia liczby miejsc na uczelniach, zwiększenia liczby nauczycieli i rezygnacji z cięcia ich etatów.
Będzie m.in. 15 000 dodatkowych miejsc w szkolnictwie wyższym oraz 500 nowych stanowisk nauczycielskich w celu zmniejszenia liczebności klas, a także znajdą się dodatkowe 4 miliardy euro przeznaczone na renowację budynków szkół średnich.
Jest „marchewka”, ale ma być i „kij”. Senat pracował nad ustawą o zbiorowej „zapłacie za zniszczenia w czasie zamieszek”. Ma to być odpowiedź na przemoc i straty materialne. Ustawa przewiduje „odszkodowania za szkody powstałe w wyniku przemocy lub wandalizmu w miejscach publicznych”.
Jest tu zawarte ustanowienie zasady „solidarnej odpowiedzialności cywilnej”, co umożliwia rozciągnięcie odpowiedzialności za szkody na każdą osobę, która była obecna podczas aktów wandalizmu na miejscu już po wezwaniu do rozejścia się. Umożliwia to państwu konfiskatę świadczeń socjalnych otrzymywanych przez osoby odpowiedzialne za szkody (zasiłków rodzinnych, zasiłków dla bezrobotnych czy dodatków mieszkaniowych).
W ramach bieżących działań wprowadza się też godzinę policyjną dla nieletnich oraz zakazy demonstracji w centrach miast. W Paryżu „zgromadzenia niezadeklarowane” zostały zakazane na kilka dni między godziną 20:00 a 6:00 rano w dzielnicy Beaugrenelle, na dworcu kolejowym Montparnasse, w okolicy parlamentu, siedziby rządu (Matignon), przy Senacie oraz Pałacu Sprawiedliwości.
Zgromadzenia były również zabronione na dworcach kolejowych Gare de Lyon, Gare de l’Est, Gare du Nord i Gare Saint-Lazare, a także na Polach Elizejskich, Placu Vendôme, Placu Châtelet oraz na placach Republiki i Bastylii.
Rząd chce mieć także możliwość blokowania platform mediów społecznościowych, jeśli te nie usuną treści nawołujących do „przemocy”. Poprawka do ustawy przewiduje nałożenie na platformy obowiązku usuwania w ciągu godziny wszelkich treści nawołujących do rewolty. To jednak tylko środki doraźne.
Strategia lewicy
Lewica chce ustanowienia swojego nowego porządku, który ma się wyłonić z chaosu. Jej postulat to „nowa Francja” – rozpuszczona w tyglu wielokulturowości, „zmetyzowana” (czyli mieszana rasowo), antykapitalistyczna i zarządzana przez autorytarny reżim o proweniencji islamolewicowej. Szef LFI Jean-Luc Mélenchon uważa się tu za spadkobiercę idei rewolucji francuskiej, która dążyła do stworzenia „nowego człowieka”.
W swoim programie politycznym mówi wprost o zwiększaniu imigracji, legalizacji pobytu nowych przybyszy, nacjonalizacji majątków „starej Francji” (np. konfiskacie spadków), flircie z islamistami czy odrzuceniu spłaty długu publicznego, podwyżkach podatków i kontynuowaniu wydatków socjalnych.
Mélenchon widzi w imigrantach rewolucyjny proletariat i broń do niszczenia francuskiej kultury. Niektórzy jednak dostrzegają w tym sojuszu islamo-goszyzmu także przyszły konflikt, z którego burżuazyjni aktywiści skrajnej lewicy francuskiego pochodzenia – obecnie w roli „pożytecznych idiotów” islamizmu – zwycięsko raczej nie wyjdą… Widmo islamizacji krąży po Francji na równi z widmem komunizmu.
Wśród tych, którzy rabują i niszczą sklepy, ok. 30 proc. stanowią obcokrajowcy, a reszta to w większości potomkowie imigrantów. Popełniają nie tylko akty kradzieży, ale też dają wyraz nienawiści do Francji.
Republika nie zdołała ich zintegrować, ucywilizować ani zaszczepić elementarnego szacunku dla porządku i prawa, a jej obecne zdolności integracyjne, które wykonuje głównie szkoła, są już minimalne. Zagrożenie wojną domową okazuje się realne, a radykalna polaryzacja społeczeństwa jest faktem.
Wybory prezydenckie w 2027 r.
Marine Le Pen pozostaje w sondażach „najbardziej wiarygodną i kompetentną” kandydatką na prezydenta Francji. Z ośmiu kandydatów objętych badaniem Verian dla magazynu Le Figaro Marine Le Pen jest tą, której Francuzi przypisują najwięcej cech niezbędnych do sprawowania urzędu prezydenckiego. Plasuje się przed byłym premierem Édouardem Philippe’em w każdym z badanych kryteriów. Przewaga ta wynosi od ośmiu do trzynastu punktów procentowych.
38 proc. respondentów uważa, że Marine Le Pen ma predyspozycje, by być dobrym prezydentem, jeśli chodzi o reprezentowanie Francji i Francuzów, ma aż 41 proc. pozytywnych opinii, a 39 proc. respondentów uznaje ją za osobę posiadającą „jasną wizję przyszłości kraju” i posiadającą „umiejętność podejmowania niezbędnych decyzji”.
Na trzecim miejscu jest Bruno Retailleau, który uzyskał 22 proc. w kategorii kompetencji prezydenckich, 23 proc. w kategorii reprezentowania kraju oraz 25 proc. w kategorii wizji i zdolności decyzyjnych. Centrolewicowy były premier Gabriel Attal z kolei odnotował spadek o cztery punkty procentowe w trzech z czterech kryteriów i tylko 19 proc. respondentów uznaje obecnie jego kompetencje do roli dobrego prezydenta – o jeden punkt procentowy mniej niż w przypadku François Hollande’a.
Lewacki trybun Jean-Luc Mélenchon zamyka stawkę. Pod względem kompetencji prezydenckich ufa mu tylko 15 proc. badanych i tyle samo pod względem zdolności do reprezentowania Francji i narodu francuskiego.
Co ciekawe, jednym z atutów Marine Le Pen pozostaje jej silne poparcie wśród klasy robotniczej. Wśród ankietowanych robotników fizycznych 50 proc. uznaje jej kompetencje prezydenckie, a 55 proc. – jej zdolność do podejmowania decyzji niezbędnych dla kraju. Rzekomy obrońca proletariatu Mélenchon wygrywa tylko wśród potomków imigrantów… i to także sporo mówi o francuskiej rzeczywistości.
Nowe oblicza islamogoszyzmu
Teza o zaostrzaniu się walki klasowej w miarę budowania socjalizmu to idea samego Józefa Stalina. Powinien o niej pamiętać i Mélenchon, którego skrajnie lewicowe idee mogą wkrótce zostać przebite przez jeszcze większych oszołomów, a on sam może paść ofiarą czystek w miarę postępów islamogoszyzmu. Po tej stronie sceny politycznej mają bowiem coraz ciekawsze pomysły.
Niejaka Fatima Ouassak to „politolog dekolonialna”. Łączy tematykę ekologiczną z radykalnymi ideami, które przebijają pomysły partii Mélenchona – La France Insoumise (LFI). Szerzy radykalne idee, w szczególności walcząc z „islamofobią”, i założyła związek zawodowy „Front de mères” (Front Matek). Ma on organizować rodziców z „dzielnic robotniczych” do walki z „rasistowskim” państwem – zarówno w szkołach, jak i na ulicach.
Manifest Frontu Matek określono jako „broszurę o konspiracyjnym wydźwięku”, a jej tekst mówi, że francuski system szkolny jest „z natury rasistowski”.
W księgarniach od 22 października znajduje się komiks jej autorstwa pod tytułem La Puissance des mères („Siła matek”). Wzywa w nim matki do przeciwstawienia się uciskowi, jaki „dominujący” i „rasistowski” system narzuca dzieciom z postkolonialnych środowisk imigranckich.
„Kiedy dominujący system patrzy na nasze dzieci” – pisze w eseju, który posłużył jako scenariusz komiksu – „nie widzi dzieci, widzi zagrożenia dla swojego przetrwania; odbiera dzieciństwo milionom biednych, muzułmańskich, czarnoskórych i arabskich dzieci w szkołach i na uczelniach z tych dzielnic”.
Fatima Ouassak to była członkini Ruchu Rdzennej Ludności Republiki, w którym działała przez siedem lat. Obecnie to feministka, antyrasistka i lewicowa intelektualistka, która np. legitymizuje szkody materialne w czasie protestów, także podpalenia, które są, jej zdaniem, po prostu wsparciem żądań politycznych.
Urodziła się w Maroku. W 2020 roku pierwszy esej opublikowała w czasopiśmie La Découverte pod tytułem „Siła matek dla nowego podmiotu rewolucyjnego” i zdobyła nagrodę magazynu Causette za „esej feministyczny”. Później kwestionowała pokojowe relacje władzy z rasami, a zwłaszcza między państwem francuskim a potomkami „imigrantów postkolonialnych”. W recenzjach pisano, że autorka „zgłębia rasistowską opresję przez pryzmat kultury muzułmańskiej i fantazji”.
Ouassak to ekofeministka, ale też aktywistka Narodowej Rady Nowego Ruchu Oporu (CNNR), wrogo nastawiona wobec wszelkich instytucji republikańskich. „Le Figaro” twierdzi, że „prowadząc kampanię na rzecz opcji wegetariańskich w szkolnych stołówkach, w rzeczywistości chce zrealizować religijne żądania ludności muzułmańskiej”. Społeczeństwo francuskie określa jako społeczeństwo „pre-faszystowskie”, w którym „dzieci urasowione są alienowane i padają ofiarą przemocy psychologicznej”.
Lewicowa oranżeria zawiera jeszcze większe patologie, ale w przypadku rozmaitych „odlotów” ideologicznych chyba najbardziej znany pozostaje burmistrz Saint-Denis, Bally Bagayoko (LFI). Ten już wprost np. opowiada się za cenzurowaniem Zjednoczenia Narodowego (RN) w mediach w imię walki z rasizmem.
Bagayoko bronił ostatnio pomysłu wykluczenia deputowanych RN z mediów w całym okresie poprzedzającym wybory prezydenckie w 2027 r. w celu zwalczenia „normalizacji rasizmu”. Taki pomysł padł na antenie stacji TV LCI w niedzielę 25 października 2026 r.
Zapytany o możliwość cenzurowania polityków Zjednoczenia Narodowego (RN) przed wyborami, powiedział, że „osoby, które stale wygłaszają rasistowskie tezy, nie powinny otrzymywać czasu antenowego na swoje wypowiedzi”. Postraszył też dziennikarzy i dodał, że gdyby jego partia La France Insoumise doszła do władzy, to „wszyscy, którzy uczestniczą w szerzeniu nienawiści, zostaną surowo ukarani, również ci w mediach”.
Właśnie Bally Bagayoko i Jean-Luc Mélenchon są zdecydowanie faworyzowani we Francji w sympatiach młodych ludzi. W świecie wspiera go nawet Greta Thunberg. Strach się bać…
Tekst ukazał się w tygodniku „Najwyższy CZAS!” nr 45-46, 2 – 15 listopada 2026 r. Do nabycia w najlepszych salonach prasowych lub w e-wydaniu na stronie Biblioteki Wolności.