Na początku drugiej kadencji Donalda Trumpa wyglądało na to, że ruch MAGA osiągnął szczyt swojej potęgi. Republikanie odzyskali Biały Dom, Trump – po dramatycznej walce – wrócił do władzy, a jego wpływ na Partię Republikańską (GOP) był większy niż kiedykolwiek. Ludzie, którzy wcześniej stanowili różne odłamy amerykańskiej prawicy – religijni konserwatyści, libertarianie, narodowcy, izolacjoniści, populistyczni wyborcy klasy pracującej i przedstawiciele nowej prawicowej kultury internetowej – znaleźli wspólny język pod hasłem „America First”.
Dziś ta jedność wyraźnie pęka. Nie oznacza to jednak, że MAGA się rozpada. Bardziej trafne byłoby stwierdzenie, że ruch wchodzi w trudniejszą i bardziej niebezpieczną fazę: coraz częściej jego członkowie zgadzają się co do tego, czego nie chcą, ale zaczynają różnić się w kwestii tego, czym właściwie ma być „America First”.
Najważniejszym symbolem tego procesu stał się Tucker Carlson. Jeden z najbardziej wpływowych ludzi amerykańskiej prawicy nie tylko zerwał z Trumpem w kwestii wojny z Iranem, bowiem w kwietniu 2026 r. powiedział, że żałuje poparcia udzielonego prezydentowi w wyborach 2024 r. W jednym z najbardziej znaczących wystąpień swojej kariery przyznał, że będzie długo dręczył się ze swoim poparciem dla Trumpa i przeprosił za to, że wprowadzał ludzi w błąd.
Trump nadal dysponuje ogromnym poparciem wśród najbardziej lojalnej części republikańskiego elektoratu. Jednocześnie jego notowania spadły szczególnie mocno wśród wyborców prawicowych, którzy popierali go w 2024 r., ale nie należeli do bezwarunkowych zwolenników jego polityki.
Przez długi czas Trump był dla MAGA niemal niekwestionowanym przywódcą. Obecnie nie można powiedzieć, że MAGA przestała być silna. Można natomiast powiedzieć, że przestała być tak jednomyślna jak na początku jego drugiej kadencji. Trump nie stracił swojej partii. Stracił natomiast część marginesu bezpieczeństwa.
Koniec politycznej lojalności
Odejście Carlsona ma znaczenie większe niż zwykły konflikt komentatora z prezydentem. Był on bowiem jednym z tych, którzy pomogli zdefiniować ideologiczną transformację współczesnej prawicy. Jego MAGA nie była po prostu ruchem na rzecz Trumpa. Była próbą przebudowania amerykańskiego konserwatyzmu: mniej interwencjonistycznego, bardziej sceptycznego wobec elit, mniej zainteresowanego tradycyjnym establishmentem GOP i bardziej skoncentrowanego na problemach zwykłych Amerykanów.
Dlatego jego konflikt z Trumpem dotyczy przede wszystkim pytania: czy „America First” oznacza przede wszystkim lojalność wobec Trumpa, czy też określony zestaw zasad? Carlson uważa, że Trump przekroczył tę granicę w polityce zagranicznej.
Największym punktem zapalnym stała się wojna z Iranem. Trump, który podczas kampanii przedstawiał się jako polityk, który zakończy epokę endless wars, doprowadził w 2026 r. do konfliktu z Iranem. Na marcowym CPAC, na którym Trump nie pojawił się po raz pierwszy od dekady, różnice w ruchu MAGA były już bardzo wyraźne. Carlson, Megyn Kelly, Marjorie Taylor Greene, Joe Rogan i inni popularni komentatorzy sprzeciwiali się wojnie lub ostrzegali przed jej eskalacją.
Carlson twierdził, że Trump zdradził podstawową obietnicę, dzięki której otrzymał poparcie części nowej prawicy – nieangażowania USA w kolejną wojnę na Bliskim Wschodzie. Później powiedział wprost, że żałuje poparcia Trumpa. To niezwykle ważne, ponieważ nie był to przypadek polityka wyrzuconego z obozu. Był to jeden z najpotężniejszych medialnych głosów, który doszedł do wniosku, że sam ruch powinien przetrwać niezależnie od Trumpa.
Iran testem „America First”
Wojna z Iranem ujawniła najgłębszą sprzeczność wewnątrz MAGA. Jedna część ruchu uważa, że Trump ma obowiązek używać amerykańskiej potęgi, jeśli bezpieczeństwo USA jest zagrożone. Druga odpowiada, że właśnie takie uzasadnienie prowadziło przez dziesięciolecia do wojen, które MAGA miała zakończyć. To nie jest różnica techniczna. To spór o fundamentalną filozofię amerykańskiej polityki zagranicznej. W marcu „The Wall Street Journal” opisywał konflikt wokół odejścia Joe Kenta, wysokiego rangą urzędnika zajmującego się terroryzmem, który zrezygnował w związku z wojną z Iranem. Kent twierdził, że na politykę Waszyngtonu zbyt silnie wpływają Izrael i jego lobbyści. Jego stanowisko znalazło poparcie wśród Carlsona, Megyn Kelly i Candace Owens. Po drugiej stronie znaleźli się m.in. Laura Loomer i Mark Levin. W ten sposób konflikt dotyczący Iranu połączył się z kolejnym pytaniem: jaki powinien być stosunek MAGA do Izraela?
Dla starszej części amerykańskiej prawicy silny sojusz z Izraelem jest elementem tradycyjnego konserwatyzmu i polityki bezpieczeństwa. Dla młodszej, bardziej izolacjonistycznej części ruchu coraz częściej pojawia się pytanie, dlaczego USA mają ponosić koszty cudzych konfliktów.
„Washington Post” zauważał w maju, że tradycyjny ponadpartyjny konsensus w sprawie Izraela szybko się rozpada, a po prawej stronie pojawia się coraz więcej głosów kwestionujących dotychczasową politykę.
Przypadek Epsteina
Jeszcze bardziej bolesnym punktem okazała się sprawa Jeffrey’a Epsteina. Paradoks polega na tym, że właśnie ta historia dotknęła jednego z fundamentalnych mitów MAGA: przekonania, że elity Waszyngtonu tworzą zamknięty system chroniący samych siebie.
Przez lata Trump przedstawiał się jako człowiek, który ujawni korupcję elit i „osuszy bagno”. Wielu jego zwolenników uważało więc ujawnienie materiałów dotyczących Epsteina za naturalną część tej misji. Kiedy jednak administracja zaczęła sprzeciwiać się presji na pełne ujawnienie dokumentów, część najbardziej lojalnych zwolenników poczuła się zdradzona.
„Washington Post” określił sprawę Epsteina jako jeden z najtrwalszych punktów podziału pomiędzy Trumpem a jego bazą.
Trump zareagował w typowy dla siebie sposób – zaatakował własnych krytyków. „Jesteśmy w jednej drużynie, MAGA, i nie podoba mi się to, co się dzieje” – pisał na Truth Social, apelując, aby jego zwolennicy nie marnowali czasu i energii na Epsteina. Problem polegał na tym, że argument „jesteśmy jedną drużyną” przestał wystarczać.
Ważniejszy sygnał
Carlson jest najgłośniejszym przykładem pęknięcia medialnego, ale politycznie równie ważne było odejście Marjorie Taylor Greene. Przez lata należała ona do najbardziej zagorzałych zwolenników Trumpa. Z czasem zaczęła jednak coraz częściej krytykować jego politykę – w sprawie Izraela, Ukrainy, imigracji, sztucznej inteligencji, gospodarki i Epsteina.
Ostatecznie Trump wycofał dla niej swoje poparcie i nazwał ją ranting lunatic. Jej późniejsze odejście z Kongresu stało się symbolem większego problemu: co stanie się z MAGA, kiedy politycy zaczną uważać, że ich własna przyszłość jest ważniejsza niż osobista lojalność wobec Trumpa?
„Washington Post” ocenił odejście Greene jako jeden z najważniejszych sygnałów, że koalicja MAGA, skupiona wokół jednej wyjątkowo silnej osobowości, zaczyna pękać. Greene nie stała się przecież nagle demokratką ani establishmentową republikanką. Wręcz przeciwnie – jej odejście pokazuje, że problemem może nie być radykalizm MAGA, lecz spór o to, kto ma prawo definiować, czym MAGA jest.
Trump kontra „zdrajcy”
Reakcja Trumpa na buntowników jest konsekwentna. Zamiast prowadzić ideologiczną debatę, często kwestionuje ich lojalność, inteligencję lub motywacje. Najbardziej spektakularnym przykładem był atak na Carlsona, Megyn Kelly, Candace Owens i Alexa Jonesa. Nazwał ich po prostu losers i stupid people. Następnie napisał: „MAGA to ZWYCIĘSTWO i SIŁA”. Dodał, że krytycy „nie mają pojęcia, jak to zrobić, ale ja – tak”.
To bardzo charakterystyczna odpowiedź. W jego interpretacji MAGA nie jest wyłącznie doktryną. Jest projektem politycznym, którego skuteczność mierzy się zwycięstwem. Dlatego człowiek, który publicznie sprzeciwia się Trumpowi, może zostać przedstawiony jako ktoś, kto szkodzi całemu ruchowi.
Ale właśnie tutaj pojawia się największe niebezpieczeństwo dla MAGA. Jeżeli MAGA oznacza wyłącznie „to, co robi Trump”, ruch nie ma mechanizmu sukcesji. Jeżeli natomiast MAGA jest zestawem poglądów – nacjonalizmem gospodarczym, ograniczeniem imigracji, izolacjonizmem, walką z elitami, nieufnością wobec instytucji i polityką „America First” – Trump nie może być jedynym właścicielem tej marki.
Problem polega więc nie na tym, że MAGA znika. Problem polega na tym, że jej poszczególne części zaczynają chcieć różnych rzeczy. Jedni chcą silniejszej polityki zagranicznej. Drudzy chcą izolacjonizmu. Jedni chcą ograniczenia imigracji niemal za wszelką cenę, drudzy akceptują imigrację wysoko wykwalifikowanych pracowników.
Jedni uważają Izrael za kluczowego sojusznika, drudzy uważają, że USA zbyt wiele poświęcają dla zagranicznych partnerów. Jedni chcą dalszej koncentracji władzy w rękach Trumpa, drudzy coraz częściej twierdzą, że „America First” powinno być ważniejsze niż „Trump First”.
Najważniejsza próba
Największym testem będzie przyszłość po Trumpie. Prezydent nie może ubiegać się o trzecią kadencję, a wraz z upływem czasu coraz wyraźniejsze będzie pytanie, kto przejmie jego koalicję.
To dlatego konflikty z Carlsonem, Greene czy innymi osobami są ważniejsze, niż mogłoby się wydawać. Nie chodzi tylko o to, kto ma rację w sprawie Iranu. Chodzi o to, kto będzie mógł powiedzieć w 2028 r.: „To my jesteśmy prawdziwą MAGA”. Trump może wskazać następcę. Może poprzeć J.D. Vance’a albo kogoś innego. Ale nie jest oczywiste, że wyborcy, którzy identyfikują się z MAGA, zaakceptują jego decyzję.
MAGA jest bowiem znacznie większa niż administracja Trumpa. To również media, podcasterzy, organizacje społeczne, influencerzy, politycy lokalni i miliony wyborców. Jeżeli ta infrastruktura przestanie być podporządkowana jednemu człowiekowi, ruch może wejść w fazę rywalizacji kilku konkurujących ze sobą wersji „America First”.
Czy Trump może odzyskać kontrolę? Może. I byłoby błędem go skreślać. Trump pozostaje zdecydowanie najważniejszą postacią GOP. Nawet w lipcu 2026 r. około siedmiu na dziesięciu republikanów aprobowało jego pracę.
Trump może również wykorzystać klasyczną dla siebie strategię: przedstawiać konflikty wewnętrzne jako próbę przejęcia ruchu przez ludzi, którzy nie potrafią wygrać wyborów.
Jego argument brzmi w uproszczeniu: Carlson może mówić, Greene może mówić, Kelly może mówić, ale to Trump wygrał wybory i to on sprawuje władzę. Z punktu widzenia politycznej skuteczności jest to argument bardzo mocny. Z punktu widzenia przyszłości ideologii – już znacznie mniej.
Trzy możliwe scenariusze
Pierwszy scenariusz zakłada utrzymanie dominacji Trumpa do końca jego kadencji. W tym wariancie obecne konflikty okażą się jedynie wewnętrznymi sporami w rodzinie. Trump pozostanie liderem, republikanie będą nadal odwoływać się do jego marki, a krytycy zostaną zmarginalizowani.
Drugi scenariusz zakłada powstanie „MAGA bez Trumpa”. W tym wariancie najważniejsze elementy ruchu pozostaną: nacjonalizm gospodarczy, restrykcyjna polityka imigracyjna, nieufność wobec elit, sceptycyzm wobec interwencji zagranicznych i silna krytyka establishmentu. Zmieni się jednak lider. Wówczas Carlson, Vance, inni politycy i influencerzy będą rywalizować o interpretację dziedzictwa Trumpa.
Trzeci scenariusz jest najbardziej chaotyczny: MAGA rozpada się na kilka nurtów. Jeden będzie bardziej proizraelski i interwencjonistyczny, drugi izolacjonistyczny, trzeci skoncentrowany na imigracji, czwarty na gospodarczym populizmie. Wspólnym mianownikiem pozostanie niechęć do liberalnego establishmentu, ale wspólna polityka może zniknąć.
Na razie nie wiadomo, który wariant zwycięży.
MAGA nie umiera
Najtrafniejszy opis sytuacji brzmi więc: MAGA jest nadal silna, ale nie jest już tak zjednoczona jak na początku drugiej kadencji Trumpa. Odejście i bunt znanych postaci nie oznaczają końca ruchu. Wręcz przeciwnie – mogą być początkiem jego dojrzewania.
Przez pierwszą dekadę MAGA miała bardzo prostą odpowiedź na większość problemów – Trump. Był on odpowiedzią na establishment, globalizację, imigrację, wojny, media, elity i GOP. Teraz pojawia się pytanie, którego ruch przez lata nie musiał sobie zadawać: co zrobić, kiedy sam Trump zaczyna podejmować decyzje, z którymi część MAGA się nie zgadza? Wojna z Iranem pokazała, że odpowiedź nie jest już oczywista. Spór o Izrael pokazał, że „America First” może oznaczać coś innego dla różnych grup. Sprawa Epsteina pokazała, że wyborcy mogą być gotowi zakwestionować prezydenta nawet w sprawie, którą uważa on za niewygodną.
Rok 2026 może okazać się dla ruchu ważniejszy niż sam konflikt Carlsona z prezydentem. Nie rozstrzyga się bowiem wyłącznie kwestia tego, czy Trump ma rację w sprawie Iranu. Rozstrzyga się pytanie, czy „Make America Great Again” jest nazwą jednego polityka, czy też nazwą ideologii, którą po Trumpie będzie można przejąć. Na razie odpowiedź brzmi: jedno i drugie.
Trump wciąż kontroluje MAGA. Ale po raz pierwszy od początku swojej politycznej kariery coraz więcej ludzi w jego własnym obozie zaczyna zachowywać się tak, jakby MAGA miała istnieć również wtedy, gdy jego już w niej nie będzie.