11 listopada jest nadal we Francji świętem państwowym, które jako data zawieszenia broni przypomina o zwycięstwie Aliantów i utwala pamięć o tych, którzy „oddali życie za Francję”. Zgodnie z tradycją, prezydent złożył wieniec u stóp pomnika Georges’a Clemenceau, jednego z architektów zwycięstwa Francji w I wojnie światowej. Następnie uczcił jego pamięć minutą ciszy.
Macron wziął też udział w ceremonii zapalenia znicza przy Grobie Nieznanego Żołnierza pod Łukiem Triumfalnym. Przy tej okazji przypomniano nazwiska pięciu żołnierzy, którzy „polegli za Francję” od początku 2026 roku. Żołnierze ci polegli w Jordanii, Iraku i w Libanie. Chór wojskowy wykonał „Marsyliankę”, ale warto było zwrócić uwagę, że dostęp do Łuku Triumfalnego, był dla publiczności niemal całkowicie zablokowany. Pola Elizejskie podczas przejazdu prezydenta świeciły pustkami. Macron odnotowuje wyjątkowy spadek popularności i w kontekście ostatnich protestów obawiano się incydentów.
Główna kandydatka do zastąpienia go w Pałacu Elizejskim, Marine Le Pen, przybyła 11 listopada do swojej twierdzy na północy, czyli Henin-Beaumont, gdzie wygłosiła przemówienie upamiętniające „zwycięstwo z 1918 roku całego narodu”, które jest „lekcją aktualną również dzisiaj”. Marine Le Pen oddała hołd tym, którzy „oddali życie za Francję” i dodała: „W obliczu nieszczęścia kraju nie możemy pozostać jedynie widzami ani komentatorami; musimy mieć odwagę, by się zaangażować. Jesteśmy potomkami żołnierzy Wielkiej Wojny i mamy obowiązek służyć krajowi”.
Rocznica była wykorzystana do kampanii wyborczej pośrednio także przez innych polityków. Jej główny rywal, skrajnie lewicowy polityk Jean-Luc Mélenchon, udał się do Gentioux-Girolle w deprtamencie Creuse. Jego przmówienie prztpominało trochę postawę lewicy francuskiej w przededniu II wojny, czyli słynne hasło – „Nie będziemy umierać za Gdańsk”.
Melenchon mówił wprost: „Przybywam tutaj, ponieważ, podobnie jak wielu innych, wierzac, że ci, którzy nie znają swojej historii i nie zastanawiali się nad nią, ryzykują, że zobaczą ją powtórzoną, nie będąc w stanie rozpoznać jej cech w miarę rozwoju. Misją naszej partii Zbuntowana Francja (LFI) jest nieść Historię do przodu. Precz z wojną! Nie będziemy jej prowadzić, nie będziemy jej organizować, nie będziemy się do niej przygotowywać!”… Ten polityk też mówił o „zjednoczeniu narodu”, ale do walki z… „rasizmem, nienawiścią do innych i kłamstwami”.
Tu warto dodać że skrajna lewica i nauczycielskie związki zawodowe, oficjalnie wsparły bojkot patriotycznych uroczystości we francuskich szkołach. Poszło o okólnik ministerstwa edukacji, opublikowany jeszcze 2 lipca 2026 roku, który od tego roku wprowadził obchody 11 listopada w szkołach, jako „coroczną ceremonię upamiętniająca wszystkich poległych za Francję”. Tekst rozporządzenia stanowi, że hołd ma być zorganizowany w każdej szkole, zarówno publicznej, jak i prywatnej i powinni w nim uczestniczyć wszyscy uczniowie od czwartej klasy (CM1) wzwyż.
Uroczystość ma być organizowana w okolicy daty 11 listopada, czyli państwowego Narodowego Dnia Pamięci Zwycięstwa i Pokoju i oddawać hołd wszystkim poległym za Francję, zarówno cywilom, jak i wojskowym. Związkowcy nazwali to jednak „ceremonią indoktrynacji młodzieży”, a lewicowe syndykaty oświaty wzywały do bojkotu, krytykowały „militaryzację szkół” i próby jakiejkolwiek patriotycznej pedagogiki.
Syndykat oświaty SUD Éducation twierdził, ze jest to „oderwana od rzeczywistości ceremonia narzucana przez władze”, a „cel ceremonii, jakim jest ‘jedność narodowa’, ma posmak niepokojącego patriotyzmu”. Związek FNEC FP-FO wezwał swoich członków do bojkotu takich zgromadzeń w szkołach i mówił o „indoktrynacji młodzieży”. FSU-SNU z Creuse, gdzie przybył wspomniany Melenchon, wzywało do udziału w jego „wiecu antymilitarnym”.
Bojkot wspierali politycy LFI. Antoine Léaument, deputowany tej partii z okręgu Essonne mówił, że „wprowadzenie obowiązku świętowania dla młodzieży wydaje mi się problematyczne”, a „rolą szkoły, niewątpliwie poprzez lekcje historii i wiedzy o społeczeństwie, jest nauczanie o przyczynach i konsekwencjach wojny oraz przypominanie wszystkim, że to zawsze są masakry. Postrzegam to również jako formę militaryzacji szkoły, z czym się nie zgadzam”.
Obchodom sprzeciwiały się też rządzone przez lewicę merostwaa. I tak w Nantes, gdzie merem jest socjalistka Johanna Rolland, rada miasta stwierdziła, że jest to „przygotowywanie umysłów do wojny”. Niektórym radnym nie podobało się, że dzieci z rodzin imgranckich mają oddawać hoł także tym, którzy „zginęli za Francję, ale w wojnach kolonialnych. Inny radny sugerował, że nie ma potrzeby „pielęgnowania patriotyzmu” już w czwartej klasie. Rada miejska Saint-Jean-de-Boiseau (Loara Atlantycka) przegłosowała nawet uchylenie okólnika Ministerstwa Edukacji Narodowej. W uChwale stwierdzają, że „Misją szkoły jest kształcenie młodzieży, kształtowanie wolnych i krytycznych umysłów, a nie przygotowywanie ich do wojny”.
Bojkot uroczystości szkolnych krytykowała Alice Rufo, minister ds. kombatantów, która nazwała 11 listopada „świętem pokoju”, a w „poprawny politycznie” sposób broniła takich obchodów także minister Sił Zbrojnych Catherine Vautrin, która zwracała uwagę, że zaangażowanie szkół w rocznicę to także przypominanie… kobiety z Ruchu Oporu i strzelców senegalskich.”.
Próby bojkotu podsumował jednoznacznie prawicowy mer Nicei, Éric Ciotti, który potępił „tych, którzy odmawiają uczczenia naszych bohaterów w naszych szkołach, bo są zaślepieni swoją ideologią”. Dodał, że ci politycy „Powinni się wstydzić!”.
Kontrowersje trwają, a polaryzacja, także wokół tematu patriotyzmu pogłębia się. Dla lewicy, każda próba jednoczenia społeczeństwa wokół tego typu ideałów i wartości to przeszkoda w narzucaniu ich ideologicznej konstrukcji wielokulturowej i wieloetnicznej „nowej Francji” przeciwstawianEj „Francji narodowej”. Ten ideologiczny konflikt to także główna osnowa zbliżających się we Francji wyborów prezydenckich.