Strona głównaGŁÓWNYPolityka na tragedii. Żenująca nędza intelektualna elit

Polityka na tragedii. Żenująca nędza intelektualna elit

-

- Reklama -

Akt terrorystyczny w Krakowie nie pokazał słabości policji ani służb, bo najzwyczajniej w świecie nie mógł ich pokazać. Obnażył za to żenującą nędzę intelektualną i moralną najważniejszych polityków.

Tragedia, do której doszło w Krakowie w sobotę 7 listopada, była jedną z najbardziej krwawych zbrodni w historii Polski. Zginęło dziewięć osób, a 16 innych odniosło obrażenia. W końcu w szpitalu zmarł sam sprawca. Gdy doszło do tej masakry, na płycie historycznego Rynku Głównego politycy zaczęli prześcigać się we wzajemnych oskarżeniach. W rezultacie ten niedający się niczym usprawiedliwić bandycki akt stał się sposobem na umocnienie politycznych podziałów. A niezbędne w takiej sytuacji współczucie dla ofiar musiało ustąpić miejsca wzajemnym oskarżeniom i szczuciu w „wojnie polsko-polskiej”. Pojawiła się również klasyczna dezinformacja w wypowiedziach samozwańczych ekspertów.

- Reklama -

Winny Putin

Jak zwykle, kandydatem na głównego winowajcę został prezydent Rosji. Według początkowej narracji to na jego zlecenie miał działać Michał O., rozpoczynając swoiste „polowanie” na przypadkowych przechodniów na krakowskim rynku. Tymczasem już pierwsze medialne doniesienia musiały wykluczyć taki scenariusz.

Gdyby faktycznie zamachowiec działał na polecenie służb specjalnych jakiegokolwiek kraju i realizował zadanie przeprowadzenia aktu terrorystycznego lub dywersyjnego, dokonałby tego przy użyciu bomby (lub powodując pożar, jak grupa dywersantów zatrzymana dwa lata temu), a nie karabinu, bo doskonale zdawałby sobie sprawę, że rozpęta strzelaninę z policją i albo sam zginie, albo spędzi resztę życia w więzieniu. Nie było żadnego racjonalnego powodu, aby wiązać zamach w Krakowie z rosyjskimi służbami specjalnymi. Tym bardziej że nie było też ewentualnego motywu. Rosyjskie (ani żadne inne) tajne służby na świecie nie miały powodu, aby w historycznym centrum dawnej stolicy Polski zabijać przypadkowe osoby.

Winna prawica

Gdy narracja o inspiracji moskiewskiej upadła, natychmiast rządowi propagandziści i samozwańczy eksperci znaleźli alternatywnego winowajcę. Okazała się nim szeroko pojęta „prawica”. A to za sprawą komunikatu mówiącego o niesprecyzowanych związkach Michała O. z ruchami neonazistowskimi. Neonaziści – wbrew wieloletniej propagandzie – nie mają nic wspólnego z prawicą, gdyż ich idolem jest Adolf Hitler – jakby nie było wybitny działacz socjalistyczny (czyli lewicowy). To kłamstwo szybko zdementowali polscy internauci. Odkryli, że sprawca zamachu związany był raczej z ruchami i ideologiami lewackimi (m.in. wydatnie się angażował we wspieranie ruchów tęczowych) i wcale się z tym nie krył.

Już pierwsze doniesienia medialne wskazywały na to, że mamy do czynienia z działaniami szaleńca, desperata, prawdopodobnie chorego psychicznie lub opętanego (analiza wskazuje na prawdopodobny wątek inspiracji satanistycznej). Taka narracja jednak nie dałaby pola do politycznej walki i wzajemnego szczucia na siebie. Pojawił się więc trzeci kandydat na winnego: państwowe służby.

Bez winy

Tymczasem wbrew insynuacjom samozwańczych ekspertów państwowe służby nie ponoszą winy za tragiczne wydarzenia. Policja zachowała się prawidłowo. Funkcjonariusze wezwani na miejsce pojawili się niemal natychmiast, zorganizowali blokadę, podjęli pościg i zaczęli akcję obezwładniania napastnika (czego dwóch z nich omal nie przypłaciło życiem). W rezultacie bandycki akt został przerwany, a jego sprawca trafił do szpitala (gdzie ostatecznie zmarł). Cóż można było zrobić więcej?

Również służbom specjalnym nie można przypisywać żadnej winy za ten bezprecedensowy mord. Obowiązkiem służb jest rozpracowywanie organizacji terrorystycznych – to prawda. Tylko że Michał O. nie był członkiem żadnej takiej organizacji. Pomysł na zamach w Krakowie zrodził się w jego głowie, nie był z nikim konsultowany, więc nikt nie mógł o nim powiadomić żadnej ze służb. Aby zapobiec próbie zamachu, trzeba byłoby mieć dar jasnowidzenia, a tym żadna ze służb nie dysponuje. Nie ma więc powodu, by formułować pod ich adresem jakiekolwiek pretensje.

Wielka kompromitacja

Skompromitowały się za to – oprócz samozwańczych ekspertów – polskie wybitne elity polityczne. Tomasz Sakiewicz ogłosił, że w Krakowie nie było policji, bo policjantów ściągnięto pod Trybunał Konstytucyjny. Z tego by wynikało, że dwaj funkcjonariusze, którzy omal nie zginęli przy próbie aresztowania napastnika, pojawili się w Krakowie… z księżyca. Marcin Kierwiński ogłosił za to, że zamachowca „fascynowały ideologie prawicowe”, a jego poglądy były „bardzo radykalne i ultranacjonalistyczne”. Tę wypowiedź cytowały później prawie wszystkie agencje informacyjne. W rzeczywistości powstało wrażenie, że faktycznymi winowajcami bandyckiego ataku w Krakowie są niesprecyzowane szerzej „środowiska prawicowe”. Sam Kierwiński, komentując oburzenie wywołane jego słowami, powiedział w wywiadzie dla Polskiego Radia, że z niczego się nie wycofuje. Jarosław Kaczyński zarzucił władzom, że „na miejscu było tylko kilku funkcjonariuszy”, czym również wywołał oburzenie. Zaś Donald Tusk odpowiedział mu, że „milczenie jest złotem” i też ściągnął na siebie lawinę krytyki o upolitycznianie zamachu.

Politycy – tak jak tajne służby – nie są w ogóle winne zamachowi, ponieważ nie mieli (bo mieć nie mogli) żadnej informacji o tym, że jest on planowany. Zamiast zjednoczyć się z Polakami w cierpieniu i wesprzeć ofiary, ruszyli do ataków na siebie. Pokazało to po raz kolejny żenujący brak klasy samozwańczych polskich elit.

Najnowsze