Wprawdzie Janusz Korwin-Mikke twierdzi, że gdyby wybory naprawdę mogły coś zmienić, to już dawno byłyby zakazane – ale jeśli nawet uznać to za regułę, to możemy wskazać całkiem sporo wyjątków. W dzisiejszych czasach demokracja – a zwłaszcza jej najtwardsze jądro w postaci powszechnego głosowania – stanowi jeden z nielicznych stałych punktów we wszechświecie, na które nikt nie śmie podnieść zbrodniczej ręki.
Nawet Fryderyk von Hayek, myśliciel wielkiego kalibru, nie odważył się zamachnąć na powszechne głosowanie. Przedstawiając swój projekt reformy parlamentaryzmu, pozostawił Izbę Rządową, która byłaby wybierana w powszechnym głosowaniu i zajmowałaby się całą tą polityczną pornografią, jaką zajmują się dziś parlamenty – ale nie mogłaby ustanawiać praw.
Bo prawa mogłaby ustanawiać Izba Praw, która chociaż też byłaby wybierana w głosowaniu, to jego powszechność byłaby już znacznie ograniczona. Przede wszystkim przez wysoki cenzus wieku – zarówno przy czynnym, jak i biernym prawie wyborczym – wynoszący 45 lat.
Po drugie – zarówno stawać do tych wyborów, jak i wybierać można byłoby tylko raz w życiu. Te ograniczenia, w przekonaniu autora koncepcji, sprzyjałyby tworzeniu prawa nie w perspektywie najbliższych wyborów, tylko pod kątem rzeczywistych potrzeb państwa. Bo kadencja członka Izby Praw trwałaby lat 15, więc jeśli zostałby on wybrany zaraz po ukończeniu lat 45, kończyłby swoją kadencję w wieku lat 60.
Wprawdzie wielu ludzi, zwłaszcza wojskowych, podobno uważa, że prawdziwe życie zaczyna się dopiero na emeryturze i stara się za wszelką cenę do niej doczekać – ale nie można wykluczyć, że taka perspektywa rzeczywiście mogłaby służyć większej rozwadze przy projektowaniu praw. Ponieważ członek Izby Praw mógłby w niej zasiadać tylko przez jedną kadencję, nie musiałby robić niczego w celu ponownego wyboru. Jedna trzecia składu Izby Praw odnawiałaby się co 5 lat, ale każdy jej członek odsługiwałby pełną, 15-letnią kadencję.
Pomysł wygląda na interesujący, ale mimo to nikt jeszcze nie postarał się, by go wypróbować. W związku z czym z kadencji na kadencję jakość prawa we wszystkich krajach stale się pogarsza.
Kto naprawdę wybiera Umiłowanych Przywódców?
Inna sprawa, że chyba nie może być inaczej, a to między innymi z uwagi na sposób rekrutowania Umiłowanych Przywódców. O tym, jaki ambicjoner zostanie wciągnięty na listę wyborczą i tzw. „miejsce biorące”, decydują nie żadni wyborcy-suwerenowie, tylko ścisłe sztaby partyjne, poza wszelką kontrolą.
Wystarczy zatem, by np. stare kiejkuty kontrolowały sztaby partyjne partii niezbędnych na politycznej scenie, by w ten sposób zapewniły sobie kontrolę nad polityczną sceną, bez naruszania demokratycznego dogmatu w postaci powszechnego głosowania. I tak chyba właśnie jest – bo wiadomo, że do rządzenia państwem są potrzebne dwie rzeczy: siła i wiedza.
Jednym i drugim dysponują, a przynajmniej powinny dysponować armia i tajne służby. W związku z tym wykształciły się dwa modele demokracji stosowanej: turecki i zachodni.
Twórca modelu tureckiego Kemal Atatürk reformował swój kraj w okresie, gdy już obowiązywało gusło, że musi być demokracja – i on to rozumiał. Skoro nie możecie wytrzymywać bez demokracji, to zakładajcie sobie partie, kotłujcie się demokratycznie – ale ostatnie słowo należy do armii.
Jeśli wygrywa nie ta partia, co powinna, to armia powiada: ooo, zaraz, zaraz! Tu były nieprawidłowości, więc trzeba wszystko powtórzyć, bo inaczej demokracja będzie przeżywać niewypowiedziane katiusze. I wszystko się powtarza, aż wygra ten, co miał wygrać. To jest trochę chamskie i ostentacyjne, więc na Zachodzie robi się to inaczej.
Powszechne głosowanie i Honorable Correspondants
Wyjaśnia to hrabia Aleksander de Marenches, były szef wywiadu Republiki Francuskiej, w wywiadzie-rzece pod tytułem „Sekrety szpiegów i książąt”. Pani Okrent, prywatnie naturalna przyjaciółka ówczesnego ministra spraw zagranicznych Francji, pana Kouchnera, w pewnym momencie zapytała go, z jakich środowisk rekrutują się konfidenci jego wywiadu – na co on z oburzeniem odparł, że konfidenci to są w policji, ale w wywiadzie ich nie ma, bo tam są Honorable Correspondants.
Na co ona zapytała, w takim razie, z jakich środowisk oni się rekrutują, na co udobruchany hrabia odpowiedział, że z różnych; może to być kierowca taksówki, duchowny, a nawet – minister stanu.
Pani Okrent już nie interesowało, w jaki sposób następuje rekrutacja ministra stanu na Honorable Correspondanta wywiadu, ale hrabia w innej części książki wyjaśnił, że do politycznego ambicjonera przychodzi pan albo nawet dwóch i powiadają jemu tak: my tu od dawna się panu przyglądamy i jesteśmy przekonani, że w przyszłości odda pan nieocenione usługi republice – ale sam pan rozumie.
Więc, jak on rozumie, to zaczynają spływać do niego pieniądze – nieduże, ale umożliwiające mu prowadzenie rozmaitych politycznych kampanii, a poza tym zaczynają się nim interesować niezależne media.
W rezultacie ambicjoner wychodzi z anonimowości, zostaje radnym, potem – deputowanym do Assemblée Nationale, później zostaje senatorem, potem – ministrem stanu, a w końcu może nawet prezydentem, bo co to komu szkodzi, gdy prezydent jest przewidywalny?
Ta metoda jest dyskretna, dzięki czemu suwerenowie myślą, że z tą demokracją to wszystko naprawdę, bo miłość własna nie pozwala im na refleksję, że – zwłaszcza w państwach dysponujących bronią ultymatywną – nikt przytomny nie pozwoli, by o jej użyciu decydowali jacyś przypadkowi ulubieńcy ulicy.
Dlatego też demokratyczna fasada jest podtrzymywana zakulisowymi działaniami starych kiejkutów, bo – jak zauważył Konstanty Ildefons Gałczyński w nieśmiertelnym poemacie „Tatuś” – „każdy kraj ma Gestapo”, a jednocześnie suwerenom tylko wyjątkowo może przyjść do głowy, że z tą demokracją to może nie jest do końca tak, jak mówią w niezależnych mediach.
Czasami tylko jakiemuś Mao Zedongowi wyrwie się szczera uwaga, że „władza wyrasta z lufy karabinu”, ale to są sytuacje wyjątkowe, tym bardziej że konieczność podtrzymywania wiary w demokrację wydaje się nawet w Stolicy Apostolskiej większa niż zaangażowanie w krzewienie wiary w Boga. W tej sytuacji nic dziwnego, że Janusz Korwin-Mikke głosi na temat wyborów takie herezyje.
Wybory w bezcennym Izraelu
Prawdopodobnie ma rację, ale od każdej reguły są wyjątki, więc od tej też. Właśnie gdy to piszę, dobiegają końca wybory w bezcennym Izraelu. Czy od ich wyniku coś zależy, czy nie? Pewne światło rzuca na to wyznanie premiera Netanjahu, że „czuje się związany” ideą Wielkiego Izraela.
Realizacja tej idei ściągnęła na obszar Bliskiego Wschodu co najmniej cztery duże wojny i doprowadziła do politycznego obezwładnienia krajów leżących między Nilem a Eufratem – i tylko złowrogi Iran sypie piasek w szprychy rozpędzonego parowozu dziejów – za co został wkręcony przez Izrael w wojnę z USA, których prezydent najwyraźniej nie wie, jak się z tej pułapki wyplątać. A właśnie w bezcennym Izraelu trwają wybory, które premier Netanjahu może albo wygrać, albo przegrać. Czy zatem i one są bez znaczenia?
Stanisław Michalkiewicz
Tekst ukazał się w tygodniku „Najwyższy CZAS!” nr 45-46, 2 – 15 listopada 2026 r. Do nabycia w najlepszych salonach prasowych lub w e-wydaniu na stronie Biblioteki Wolności.