Polityka migracyjna Brukseli nie zmienia się ani na jotę – drzwi nadal szeroko otwarte, a Niemcy przyjmują najwięcej przybyszów. Koszty budżetowe i społeczne są gigantyczne i nieodwracalne.
Unia Europejska właśnie pobiła kolejny rekord. Liczba osób urodzonych poza granicami UE, mieszkających na jej terytorium, osiągnęła w 2025 roku 64,2 miliona. To o 2,1 miliona więcej niż rok wcześniej i aż o 24,2 miliona więcej niż w 2010 roku, gdy było ich „zaledwie” 40 milionów. Stanowi to ponad 14 proc. mieszkańców UE.
Dane opublikowane w środę przez Centre for Research and Analysis on Migration (RFBerlin), oparte na Eurostacie i danych Agencji ONZ ds. Uchodźców, nie pozostawiają wątpliwości: fala migracji nie słabnie. Wręcz przeciwnie – przybiera na sile, mimo wszystkich politycznych deklaracji o „zaostrzeniu” i „kontroli granic”.
Niemcy ponad wszystkich
Kto jest głównym „gospodarzem” – tej polityki? Niemcy. Kraj ten nadal absolutnie dominuje w statystykach. Niemal 18 milionów osób urodzonych za granicą mieszka obecnie w Niemczech – to największa liczba w całej Unii, zarówno w ujęciu absolutnym, jak i w dużej mierze względnym. Warto zaznaczyć, że liczeni są tylko przybysze urodzeni poza granicami państwa.
Niemcy przyjmują też zdecydowanie najwięcej uchodźców – aż 2,7 miliona osób objętych ochroną międzynarodową. To ponad dwa razy więcej niż drugi w rankingu kraj.
Raport jest jednoznaczny. Jak podkreśla jeden z autorów, Tommaso Frattini: „Niemcy pozostają głównym celem migracji w Europie, zarówno w liczbach bezwzględnych, jak i w znacznej mierze w odniesieniu do liczby ludności”.
Lewicowa Hiszpania odnotowała najszybszy wzrost (o ok. 700 tys. w ciągu roku, do 9,5 mln), ale to właśnie Niemcy są niezmiennie magnesem – i to od lat.
Polityka „nowa”, a efekt ten sam
W ostatnich latach nie brakowało głośnych deklaracji. Po wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2024 r., po przyjęciu unijnego Paktu o Migracji i Azylu, po obietnicach „twardszej linii” ze strony niektórych rządów – wydawało się, że coś się zmieni. Frontex raportuje nawet spadek nieregularnych przekroczeń granicznych o 22 proc. w pierwszych dziewięciu miesiącach 2025 r. na niektórych szlakach.
A jednak rzeczywistość jest brutalna: liczba imigrantów rezydujących w UE bije rekord za rekordem. Wnioski o azyl koncentrują się w czterech krajach – Hiszpanii, Włoszech, Francji i Niemczech – które razem odpowiadają za prawie trzy czwarte wszystkich aplikacji. System nadal działa tak, jak działał. Przyjęcia trwają. Legalne ścieżki migracji, łączenie rodzin, ochrona międzynarodowa i programy integracyjne – wszystko to kręci się dalej pełną parą.
Niemcy nie tylko nie hamują, ale wręcz przyspieszają. W 2025 r. liczba osób z pochodzeniem migracyjnym w Niemczech przekroczyła już 21,8 miliona (w tym 16,4 mln w pierwszym pokoleniu). Stanowią one prawie jedną piątą populacji RFN. I nic nie wskazuje, by ten trend miał się odwrócić. Co to oznacza w praktyce?
Zmiany społeczne nie do odwrócenia
Te liczby to nie tylko statystyki na papierze. To głęboka, nieodwracalna transformacja tkanki społecznej Europy, której skutków nie da się już cofnąć. W Niemczech – sercu tej polityki – już dziś 30 proc. mieszkańców ma pochodzenie migracyjne, a wśród uczniów szkół ogólnokształcących i zawodowych udział dzieci z korzeniami migracyjnymi przekracza 40 proc.
To nie jest tymczasowe „wzbogacenie kulturowe”. To fundamentalna zmiana demograficzna i kulturowa, która w ciągu kilkunastu lat przekształca homogeniczne jeszcze niedawno społeczeństwa w wieloetniczne, wieloreligijne i wielojęzykowe organizmy.
W dużych niemieckich miastach – Berlinie, Hamburgu, Kolonii, Frankfurtcie – całe dzielnice zmieniają charakter. Powstają paralelne społeczności, w których integracja nie działa tak, jak planowano w Brukseli i Berlinie. Szkoły, w których większość dzieci nie mówi po niemiecku w domu, stają przed nowymi wyzwaniami edukacyjnymi. Normy społeczne, wartości rodzinne, podejście do religii i historii – wszystko ewoluuje w tempie, które rdzenni Niemcy ledwo nadążają śledzić.
Eksperci z think-tanków takich jak OSW jasno mówią: to „głęboka transformacja społeczeństwa”, w której wielokulturowość stała się normą, ale cena jest wysoka – od kryzysu w edukacji, przez przenoszenie konfliktów etnicznych z krajów pochodzenia, po rosnące napięcia między starymi a nowymi mieszkańcami.
To nowa rzeczywistość społeczna, której nie da się już wymazać ani „zresetować”.
Wzrost przestępczości i gigantyczne wydatki socjalne: prawdziwa cena otwartej polityki
Do tego dochodzi konkretny, mierzalny wzrost przestępczości oraz astronomiczne obciążenie budżetów socjalnych.
Według najnowszych danych Federalnego Urzędu Kryminalnego (BKA) za 2024 rok, cudzoziemcy (stanowiący ok. 16 proc. ludności Niemiec) odpowiadają za ponad 35 proc. wszystkich podejrzanych o popełnienie przestępstw – w tym kradzieże, włamania i przestępstwa z użyciem przemocy. W przypadku przestępstw przeciwko życiu, obrażeń ciała czy przestępstw seksualnych odsetek jest jeszcze wyższy.
Szczególnie dramatycznie wygląda sytuacja wśród Syryjczyków i Afgańczyków – wskaźnik podejrzanych o przestępstwa z użyciem przemocy sięga u nich ponad 1700 na 100 tys. mieszkańców, podczas gdy wśród Niemców wynosi zaledwie 163.
Nie jest to „efekt uboczny” demografii (młodych mężczyzn), lecz strukturalny problem, który narasta wraz z napływem przybyszów. W 2024 roku odnotowano 7,5-procentowy wzrost przestępstw z użyciem przemocy popełnianych przez osoby o nie-niemieckim obywatelstwie. Tymczasem politycy w Berlinie i Brukseli nadal udają, że „integracja działa”.
Równolegle eksplodują wydatki socjalne. Rząd federalny Niemiec wydał w 2024 roku 28,4 mld euro na uchodźców i migrantów (wzrost o 40 proc. od 2014 r.), a wraz z landami suma przekroczyła 35 mld euro. Największa pozycja? Bürgergeld (zasiłek obywatelski) – aż 13,6 mld euro rocznie trafia do osób po procedurze azylowej. W 2025 roku prawie połowa (46,6–47 proc.) wszystkich wypłat Bürgergeld (łącznie ok. 47 mld euro) trafiła do osób bez niemieckiego obywatelstwa. Do tego dochodzą koszty mieszkaniowe, integracji, kursów językowych i opieki zdrowotnej – system socjalny Niemiec jest coraz bardziej „imigrancki”, a niemieccy podatnicy płacą rachunek.
To nie są „inwestycje w przyszłość”. To trwałe, rosnące obciążenie, które finansuje się z pieniędzy przeznaczonych na emerytury, szkoły i służbę zdrowia rdzennych obywateli.
Polska ma szansę się obronić
Rapoort RFBerlin pokazuje jasno: migracja do UE ma charakter „znaczący i długoterminowy”. A Niemcy są jej sercem. 18 milionów imigrantów, 2,7 miliona uchodźców, 30 proc. ludności z pochodzeniem migracyjnym, wzrost przestępczości, nieodwracalne zmiany społeczne i dziesiątki miliardów euro rocznie na socjal – to nie przypadek. To efekt konsekwentnej polityki, która pomimo medialnych deklaracji o „zmianie kursu” pozostaje dokładnie taka sama jak dekadę temu.
Drzwi do Europy – a zwłaszcza do Niemiec – nadal stoją otworem. Unijna polityka migracyjna nie zmieniła się ani o milimetr, a Niemcy, jak zawsze, są gotowe przyjąć najwięcej – nawet jeśli cena jest nieodwracalna zmiana społeczna, wzrost przestępczości i gigantyczne wydatki socjalne, których skutki będą odczuwalne przez pokolenia.
Polska wciąż ma szansę się obronić przed negatywnymi skutkami migracji. Odsetek przybyszów naszym kraju przekroczył niedawno 6 proc., jednak trzeba podjąć radykalne i natychmiastowe działania jeżeli chcemy zachować naszą kulturę, tradycję, bezpieczeństwo i nasze pieniądze. W przyszłym roku głosujmy mądrze.