Strona głównaMagazynUstawa 3003. Atak na fundament cywilizacji

Ustawa 3003. Atak na fundament cywilizacji

-

- Reklama -

W Polsce już 600 lat temu, w 1422 r., król Władysław Jagiełło przywilejem czerwińskim zapewnił szlachcie nienaruszalność dóbr dziedzicznych i zakaz ich konfiskaty bez wyroku sądowego. Tymczasem Sejm uchwalił 6 listopada ustawę o środkach ograniczających, która umożliwia zamrożenie, a nawet zbycie czyjejś własności nie przez sąd, ale przez urzędnika. Mamy więc powrót do średniowiecza, do czasów przedjagiellońskich. Ta ustawa, znana jako „ustawa 3003”, będzie teraz procedowana przez Senat, a następnie trafi do prezydenta i należy mieć nadzieję, że głowa państwa ją zawetuje.

Ponieważ ustawa jest znana, ograniczę się do przedstawienia najbardziej kontrowersyjnych punktów. Ustawa dotyczy działań wspierających obcą ingerencję i manipulację w środowisku informacyjnym, wymierzoną w bezpieczeństwo narodowe, nienaruszalność granic, interesy i pozycję międzynarodową Rzeczypospolitej Polskiej. To bardzo pojemna definicja, w gruncie rzeczy nieokreślona, mogąca być doskonałą okazją do represjonowania niewygodnego polityka, dziennikarza czy publicysty. Jeśli ktoś np. napisze, że Polska popełniła błąd, kupując śmigłowce Apache, ponieważ są nieporównywalnie drogie w stosunku do dronów, i że Polska popełniła również błąd, kupując wiele czołgów, które są, jak pokazuje wojna na Ukrainie, wycofywane z pierwszej linii frontu ze względu na wysoki odsetek zniszczeń spowodowanych przez drony, i zamiast tego powinna skoncentrować swoje zasoby na produkcji dronów, to czy autor takiego artykułu nie zostanie uznany za manipulatora, który osłabia zdolności bojowe WP i bezpieczeństwo narodowe? Czy ten autor nie trafi na listę sankcyjną, którą zapowiada ustawa, a którą należy nazwać po prostu listą wywłaszczeniową?

- Reklama -

Taką listę będzie tworzył szef MSWiA, na którą będzie wpisywał osoby bez uprzedniego zawiadomienia i bez decyzji sądu. Jeśli trafisz na taką listę, to urzędnik, a nie sąd, zamrozi twoje aktywa w banku i wtedy możesz wystąpić do ministra o odblokowanie tych środków, żebyś miał za co jeść i zapłacić czynsz. Minister może, ale nie musi spełnić twojej prośby. Należy też pamiętać, że ustawa dopuszcza możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego, jednak jej wniesienie nie wstrzymuje decyzji o zamrożeniu twojego konta. Wiadomo, jak długo trwają sprawy sądowe. Jeśli sprawa trafi do sądu drugiej instancji, a potem ostatecznie do Sądu Najwyższego, mogą minąć miesiące. Należy dodać, że żadna instytucja finansowa, pod groźbą kary, nie ma prawa ci pomóc w tym czasie.

Podobna sytuacja dotyczy przedsiębiorstw czy wolnych mediów, ponieważ należy domniemywać, że w stosunku do osób prawnych, właśnie media będą głównie na celowniku. Grozi im przymusowy zarząd mogący trwać nawet 3 lata lub przymusowe zbycie firmy czy zmiana podmiotowości na rzecz Skarbu Państwa. Uzupełniając to, co zostało powiedziane, należy dodać, że ustawa przewiduje horrendalne kary administracyjne do 20 mln zł (dla osób fizycznych i 10 razy tyle dla firm – dop. red.) i kary więzienia za naruszenie sankcji, nawet do 12 lat. Nie ulega wątpliwości, że ta ustawa to doskonałe narzędzie do walki z krytykami, opozycją i wolnymi mediami.

Konfiskaty i wywłaszczenia drogą administracyjną

Zakaz konfiskaty majątków drogą administracyjną, który nadał nam wielki zwycięzca spod Grunwaldu, trwał tak długo, jak trwało Królestwo Polskie i I Rzeczpospolita. Zaborcy odbierali nam majątki na mocy decyzji administracyjnych, szczególnie po przegranych powstaniach, ale prawdziwe piekło konfiskat i wywłaszczeń majątków Polaków i obywateli polskich rozpętało się w XX wieku.

Prusacy

W 1886 r. powstała Komisja Kolonizacyjna mająca na celu germanizację Poznańskiego i Pomorza Gdańskiego. Komisja sprowadzała niemieckich kolonistów w celu osiedlenia ich na wykupywanych od Polaków terenach. Sukcesów raczej nie było mimo wysokiego budżetu przyznawanego przez rząd, ponieważ następował odpływ ludności niemieckiej na zachód, do uprzemysłowionych regionów Niemiec. Z tego powodu Niemcy sięgnęli po narzędzie wykraczające poza granice cywilizacji europejskiej. W 1908 r. pruski parlament uchwalił ustawę o wywłaszczeniu polskich majątków na rzecz Komisji Kolonizacyjnej.

Należy powiedzieć, że przeciwko tej ustawie protestowali też Prusacy i inni Niemcy. Dla niemieckich konserwatystów było to naruszenie świętego prawa własności i zasad państwa prawa, którymi Niemcy się chlubili. Protestowali nawet junkrzy pruscy, wielcy obszarnicy, tradycyjnie wrodzy Polakom. Obawiali się precedensu. Najbardziej oczywiście protestowali Polacy. Szczególną rolę odegrał Henryk Sienkiewicz, który rozesłał ankietę do 250 wybitnych Europejczyków z pytaniem, co sądzą o tej ustawie. Nagłośniona przez polskiego noblistę sprawa okazała się wielkim sukcesem Polaków i ciosem w prestiż Niemców uważających się za liderów postępu cywilizacyjnego w Europie. Być może dlatego Prusacy przez kilka lat wstrzymywali się przed administracyjnym wywłaszczeniem polskich majątków. Dopiero w 1912 r., kiedy już zbliżała się I wojna światowa i Berlin mniej już się liczył z międzynarodową opinią, Prusacy wywłaszczyli drogą administracyjną 4 polskie majątki. Niemniej jednak, ciągle dbając o opinię państwa praworządnego, zapłacili za to wywłaszczenie, i to po cenie rynkowej, podkreślając, że nie jest to konfiskata.

Niemcy Hitlera

O ile polityka wywłaszczeniowa Królestwa Pruskiego, będącego częścią II Rzeszy Niemieckiej, była odstępstwem od zasad cywilizacji europejskiej, o tyle polityka III Rzeszy była niczym innym jak barbarzyństwem o cechach ludobójczych. Niemcy, dokonując agresji na Polskę we wrześniu 1939 r., mieli już doświadczenie w grabieży cudzych majątków. W ciągu trzech lat, od ustaw norymberskich w 1935 r. aż po „Noc Kryształową” w 1938 r., usunięto Żydów z życia gospodarczego, zmuszając ich do sprzedaży firm i majątków za ułamki wartości, blokując im konta w bankach i ostatecznie zakazując im działalności gospodarczej. W stosunku do obywateli polskich będących etnicznymi Żydami zastosowano podobną grabież. W 1939 r. nakazano Żydom zdeponować gotówkę i kosztowności na zablokowanych kontach w bankach. Następnie skonfiskowano im nieruchomości. Potem systematycznie nakładano na nich kontrybucje w gettach. Ostateczna grabież była dokonywana podczas wysyłania Żydów do obozów zagłady i segregowania majątku ofiar, który pozostał po ich unicestwieniu. Nie trzeba chyba dodawać, że całe to ludobójcze procedowanie odbywało się nie w trybie sądowym wobec konkretnej osoby, ale drogą administracyjną, w stosunku do całego narodu.

Trochę inną politykę zastosowano w stosunku do Polaków mieszkających na terenach wcielonych do Rzeszy. Ich również systematycznie pozbawiano własności, z tą różnicą, że masowo nie wysyłano ich do obozów zagłady, lecz do Generalnej Guberni. Przymusowo wysiedlono 860 tys. Polaków z Pomorza, Wielkopolski i Śląska. Pozbawienie majątku nie następowało na mocy decyzji sądowej, lecz było aktem administracyjnym, wydanym przez niemiecką władzę wykonawczą w Berlinie i realizowanym przez niemieckie władze okupacyjne. Polakom przeznaczonym do wypędzenia dawano 15–30 minut na opuszczenie mieszkania czy domu i pozwalano zabrać maksimum kilkanaście kilogramów bagażu ręcznego oraz niewielką ilość gotówki. Zdarzały się wypadki, że dawano na opuszczenie domostwa tylko 5 minut. Cały majątek wypędzonych przejmowało państwo niemieckie, które przekazywało go swoim obywatelom do użytkowania. Najbardziej wzbogaciła się oczywiście elita. Przykładowo gen. Heinz Guderian, „guru” niemieckiej broni pancernej, otrzymał prawo od Adolfa Hitlera do wyboru majątku. Wybrał posiadłość Głębokie koło Kruszwicy, pałac ze zmechanizowanym gospodarstwem liczącym 950 ha. Nie przeszkadzało mu, że z majątku tego wypędzono jego prawowitych właścicieli – rodzinę Twardowskich.

Komuniści sowieccy

Związek Sowiecki, który w wyniku agresji z 17 września 1939 r. zajął ponad połowę obszaru II RP, dokonał, podobnie jak Niemcy, wywłaszczenia Polaków i obywateli polskich nie drogą sądową, ale w drodze działań politycznych realizowanych przez narzuconą sowiecką administrację. Podobnie jak Niemcy, Sowieci przejmowali majątki osób aresztowanych, wypędzonych, deportowanych i zamordowanych. Znacjonalizowano zakłady przemysłowe i zamrożono konta bankowe.

Likwidowano prywatny handel i rzemiosło za pomocą aktów administracyjnych i absurdalnie wysokich podatków. Dokonano konfiskaty własności ziemskiej. Ziemię rozdzielono między biedotę wiejską, a następnie zaczęto ją im zabierać na rzecz kołchozów i sowchozów. Inną formą wywłaszczenia, pośredniego, było wycofanie z obiegu polskiego złotego i zastąpienie go rublem bez możliwości wymiany posiadanych złotówek. To doprowadziło do ogromnego zubożenia ludności.

Komuniści polscy

Kiedy trwało jeszcze powstanie warszawskie, marionetkowy twór Stalina, jakim był PKWN (Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego), wydał w dniu 6 września 1944 r. dekret o reformie rolnej. Podstawową zasadą tej reformy była konfiskata majątków o powierzchni ponad 50 ha, a na terenach zachodnich – ponad 100 ha użytków rolnych. Dekret miał charakter konfiskaty, a nie wywłaszczenia, ponieważ nie przysługiwało odszkodowanie. Reforma rolna w Polsce była potrzebna, ale nie w taki sposób. W II RP przeprowadzono ją tylko częściowo, ale zgodnie z duchem praworządnego państwa, za odszkodowaniem. Konfiskata majątków ziemskich miała charakter nie tylko gospodarczy, ale głównie polityczny. Miała na celu zniszczenie ziemiaństwa jako warstwy społecznej i usunięcie go ze wsi. Dlatego konfiskacie podlegały cały inwentarz, budynki gospodarcze, dwory i ich wyposażenie. Polityczny charakter tej operacji potwierdzał nakaz przymusowego opuszczenia siedzib i osiedlenia się w innym powiecie bez prawa zabrania wyposażenia dworu.

Dekret był katastrofą społeczną. Dwory były centrami kulturalnymi na wsi. Usunięcie ich właścicieli zazwyczaj kończyło się rozgrabieniem lub zniszczeniem pozostałych tam ruchomości (mebli, obrazów, bibliotek). Szacuje się, że w następstwie wojny, okupacji i komunistycznej konfiskaty przetrwał 1 proc. dworów istniejących w II RP.

Po wojnie Stefan Twardowski oraz jego syn Jan nie mogli wrócić do swojego majątku Głębokie koło Kruszwicy. Nie mogli nawet zamieszkać w tym powiecie. Majątek przejęło państwo. Polscy komuniści, tak jak niemieccy hitlerowcy wywłaszczyli bez odszkodowania prawowitych polskich właścicieli.

Drugim dekretem był dekret o nacjonalizacji przemysłu. Znacjonalizowano duże i średnie zakłady i przedsiębiorstwa w głównych gałęziach przemysłu. W pozostałych branżach nacjonalizacja dotyczyła zakładów i fabryk zatrudniających ponad 50 pracowników. Odszkodowanie wypłacono, ale tylko zagranicznym inwestorom. Polscy właściciele nigdy go nie otrzymali.

Fundament cywilizacji

Do fundamentów cywilizacji łacińskiej, zwanej również zachodnią, należy prawo do pozbawienia własności wyłącznie na mocy decyzji sądu, a nie przez władcę czy urzędników. Miało to chronić ludzi przed nadużyciami ze strony władzy wykonawczej, przed groźbami mającymi zmuszać ich do uległości. Prawo to, dające ludziom poczucie bezpieczeństwa, było jedną z przyczyn rozwoju tej cywilizacji. Zrozumiał to Władysław Jagiełło, ale, jak widać, nie mogą tego zrozumieć obecni właściciele III RP.

Wojciech Tomaszewski

Najnowsze