Strona głównaGŁÓWNYCzy Ukraina popełniła fatalny błąd? Korwin-Mikke: Jądro jasności

Czy Ukraina popełniła fatalny błąd? Korwin-Mikke: Jądro jasności

-

- Reklama -

Czego to się człowiek nie dowie, jeśli się spyta sztucznej inteligencji! Bardzo aktualną jest sprawa oddania przez Ukrainę odziedziczonej po ZSRS broni jądrowej – o czym za chwilę. Bo przecież dyskusja o tym, czy Ukraina powinna była w 1994 roku oddać posiadaną przez siebie broń jądrową, jest niesłychanie zaciekła. Przytaczane są liczne argumenty za i przeciw. Zaiste: niezły orzech do zgryzienia mieli wtedy Ukraińcy! Zainteresowało mnie jednak: czy tylko Ukraina miała „atomy”?

AI natychmiast odpowiedziała: „Obok Ukrainy bronią jądrową w przeszłości dysponowały również Białoruś i Kazachstan. Wszystkie trzy republiki odziedziczyły ten arsenał po rozpadzie Związku Sowieckiego w 1991 roku. Kraje te zrzekły się swoich głowic na rzecz Rosji (jako prawnej spadkobierczyni ZSRS), przystępując do Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (NPT) jako państwa nieposiadające broni jądrowej. Ukraina dysponowała trzecim co do wielkości arsenałem na świecie (ok. 1700–1900 głowic strategicznych oraz tysiące taktycznych). Białoruś posiadała około 81–100 głowic jądrowych. Kazachstan odziedziczył około 40 głowic jądrowych.

- Reklama -

Pytałem jednak dalej: „Dlaczego akurat te 4 republiki miały tę broń? Czy ZSRS im to narzucił – czy przeciwnie: ubiegały się o to i nawet za to zapłaciły?”.

Odpowiedź: „To była czysto wojskowa decyzja z góry – rozstrzygnięta przez Sztab Generalny ZSRR. Republiki nie ubiegały się o broń jądrową i nie płaciły za nią. Umiejscowienie wynikało z już istniejącej infrastruktury militarnej.

Ukraina – największy na świecie przemysł rakiet strategicznych (biuro konstrukcyjne Pivdenne i zakład Pivdenmash produkowały ~70% lądowych rakiet balistycznych ZSRS), a także bazy lotnicze bombowców strategicznych. Białoruś – bazy lotnicze bombowców strategicznych (m.in. Baranowicze). Kazachstan – poligon jądrowy w Semipałatyńsku (obecnie »Semej«), silosy rakietowe w rejonie Bajkonuru. Rosja – centrum całego kompleksu militarno-przemysłowego.

Warto dodać, że broń taktyczna (krótkiego zasięgu) była rozmieszczona we wszystkich 15 republikach. Strategiczna (ICBM, bombowce, okręty podwodne) była skoncentrowana właśnie w tych czterech, bo tam stały nośniki zdolne uderzyć na kontynent”.
Na Facebooku skrytykowałem p. Alberta Świdzińskiego, autora książki pt.: „NASZA BOMBA: Czy Polska potrzebuje strategii jądrowej”.

A nie ma nic o arcyciekawym fragmencie historii Ukrainy, która popełniła katastrofalny błąd, przyjmując Memorandum Budapeszteńskie. Jedynie cytat z p. Scotta D. Sagana: „Ukraińscy politycy zaczęli postrzegać akcesję do NPT (Traktatu o Nie-Proliferacji) i tym samym zrzeczenie się broni jądrowej jako narzędzie pozwalające uzyskać legitymację i prestiż na arenie międzynarodowej. Do tego dochodził jeszcze, rzecz jasna, kij w postaci sugestii Waszyngtonu, że niedołączenie do NPT skutkować będzie negatywnymi konsekwencjami ekonomicznymi dla Kijowa, oraz, wreszcie, niewiążące gwarancje bezpieczeństwa, jakie Ukraina otrzymała na mocy Memorandum Budapeszteńskiego. (…) W przypadku Ukrainy nacisk ten miał ogromne znaczenie – było to państwo, które dopiero co uzyskało niepodległość i walczyło o legitymację na arenie międzynarodowej”.

Ja uważam, że lepiej się walczy, mając w zanadrzu AB… A jak doszło do Memorandum Budapeszteńskiego?

W 1991 r., po rozpadzie Związku Sowieckiego, na terytorium Ukrainy znalazł się trzeci co do wielkości arsenał nuklearny świata – ok. 1900 strategicznych głowic, 176 międzykontynentalnych rakiet balistycznych i 44 bombowce strategiczne. Ukraina początkowo nie zamierzała się ich pozbyć.

Ciekawe byłoby wiedzieć, jakich nacisków użyły Waszyngton i Moskwa, skoro w 1992 roku wydano oświadczenie z Budapesztu (CSCE): Ukraina deklaruje gotowość do rozbrojenia nuklearnego, ale warunkuje to gwarancjami bezpieczeństwa.

14 stycznia 1994 r. – Trójstronne Oświadczenie podpisane w Moskwie przez prezydentów Clintona (USA), Jelcyna (Rosja) i Krawczuka (Ukraina). Zawierało wstępne zobowiązania: USA pokryją koszty demontażu, Rosja dostarczy w zamian Ukrainie paliwo do elektrowni jądrowych, a wszystkie trzy strony gwarantują suwerenność Ukrainy.

16 listopada 1994 roku – Rada Najwyższa Ukrainy (parlament) głosuje za przystąpieniem do Traktatu o Nie-Proliferacji (NPT) jako państwo niedysponujące bronią jądrową, z zastrzeżeniem uzyskania pisemnego potwierdzenia gwarancji bezpieczeństwa.

5 grudnia 1994 r. w Budapeszcie, na marginesie szczytu OBWE (CSCE), prezydenci USA (William Clinton), Rosji (Borys Jelcyn), premier Wielkiej Brytanii (Jan Major) i prezydent Ukrainy (Leon Kuczma) podpisali Memorandum o Gwarancjach Bezpieczeństwa. Francja i Chiny, jako świadkowie, złożyły osobne, indywidualne zapewnienia. Tak oto mocarstwa nuklearne „przecweliły” Ukrainę.

Co zapewniały strony gwarantujące:

• Poszanowanie niepodległości, suwerenności i istniejących granic Ukrainy.
• Powstrzymanie się od groźby lub użycia siły militarnej.
• Powstrzymanie się od ekonomicznej presji.
• W razie ataku nuklearnego – natychmiastowe działania w Radzie Bezpieczeństwa ONZ.

Do 1996 r. wszystkie głowice zostały przetransportowane do Rosji i zdemontowane. Ukraina formalnie przystąpiła do NPT jako państwo nieposiadające broni nuklearnej. Jednak dokument ma charakter politycznego memorandum, a nie traktatu prawnie wiążącego – nie jest zarejestrowany w ONZ jako traktat!

I na zakończenie – BOMBA! Pełne wyjaśnienie od AI: „Kluczowe: komenda i kontrola zawsze pozostawały w Moskwie. Żadna republika nie miała technicznej możliwości samodzielnego odpalenia broni – systemy C3 (command, control, communications) były scentralizowane. Po rozpadzie ZSRS to właśnie brak operacyjnej kontroli był powodem, dla którego Ukraina (mimo posiadania nośników) nie mogła w praktyce użyć odziedziczonego arsenału”.

I wszystkie subtelne rozważania wzięły w łeb! Równie dobrze można by dyskutować nad tym, ile owiec i dziewic konsumował Smok Wawelski. Ukraina niczego nie oddała, bo niczego nie miała. To znaczy: miała kupę niebezpiecznego złomu, z którym i tak nie mogłaby nic zrobić. Kto wie, czy gdyby zaczęła buńczucznie podskakiwać – jak to zrobiła w 2014 – to Moskwa nie mogłaby zdalnie odpalić tego arsenału na jej terytorium!
Kompletnie naiwna była więc też moja sugestia (pozytywnie przyjęta przez p. Lecha Wałęsę, ówczesnego prezydenta), by za łapówkę kupić od Ukraińców jakieś 50 głowic razem z rakietami – i straszyć tym wszystkich dookoła. Wtedy za łapówkę można było na Ukrainie kupić wszystko. Tyle że kupilibyśmy atomowy złom.

A teraz konkluzja: dyskusje będą nadal trwać. Bo dyskutanci będą dzięki udziałowi w nich zyskiwać miano „ekspertów”.

Janusz Korwin-Mikke

Najnowsze