10 marca Aurelia J. potrąciła na pasach dla pieszych w Szczecinie 93-letniego Stanisława. Podczas śledztwa nie zabezpieczono krwi kierującej lekarki, jej samochodu, telefonu i niejasna jest kwestia stanu trzeźwości. Także zachowanie policji budzi poważne wątpliwości.
10 marca tego roku o godz. 15.50 93-letni pan Stanisław na wysokości Osiedla Skarbówek wyszedł bramą z ogródków działkowych w kierunku przystanku autobusowego po drugiej stronie ulicy. Zachował przy tym podstawowe zasady bezpieczeństwa, jak spojrzenie się w obie strony. W połowie pasów „został zmieciony z powierzchni ziemi”, jak stwierdziła córka pana Stanisława, Lidia. Potrącił ją mercedes GLB 200, który prowadziła Aurelia J.
Potrącony mężczyzna zmarł tego dnia w szpitalu o godz. 17.53. Biegli ustalili, że przyczyną śmierci były rozległe obrażenia miednicy.
Prokuratura Rejonowa Szczecin-Zachód przekazała śledztwo policji z komisariatu Szczecin-Pogodno. Brd24.pl sprawdziło jego przebieg i – delikatnie mówiąc – budzi ono wątpliwości.
„Nie zabezpieczono w nim wielu dowodów, które mogły mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w sądzie. Pan Stanisław szedł z prawej strony na lewą. Według ustaleń policji uderzył go lewy przód mercedesa. Zanim doszło do potrącenia, przeszedł więc przed autem niemal cały pas ruchu” – czytamy.
Aurelia J. przyznała się do winy. Twierdziła, że dobrze zna trasę.
– Tą drogą którą jechałam jeżdżę często i wiedziałam że w tym miejscu jest przejście dla pieszych, bo są tam działki – powiedziała.
Nie wytłumaczyła jak jej zdaniem doszło do wypadku.
– To były ułamki sekund i ja nie wiem dlaczego tego pana nie zauważyłam wcześniej – przekonywała w prokuraturze i dodała, że „tak się jej wydaje”, że próbowała hamować jeszcze przed zderzeniem.
Świadkowie twierdzą jednak inaczej. J.Z., która szła piechotą za panem Stanisławem powiedziała, że gdy ten „doszedł do przejścia dla pieszych, stanął przed nimi chcąc upewnić się, że może bezpiecznie wejść”.
– Rozejrzał się najpierw w lewą stronę, następnie w prawą i wszedł na przejście. Dla swojego bezpieczeństwa nie weszłam na przejście mimo że starszy pan już się na nim znajdował. Znajdował się już na 3, 4 żeberku przejścia dla pieszych, na środku pasów. Następnie pojazd uderzył swoim lewym bokiem, w bok starszego pana – relacjonowała kobieta.
– Jestem pewna, że pojazd przed uderzeniem nie podjął próby hamowania – podkreśliła.
Podobnego zdania była też kobieta, która kierowała autem za Aurelią J.
– Zobaczyłam, że pojazd przede mną znajdujący się prawie przed pasami nie podejmuje próby hamowania i uderza w tego starszego pana, który znajdował się na przejściu, w praktycznie środkowej jego części na tym pasie. […] Wyglądało to z mojej perspektywy tak, jakby kierujący pojazdem nie widział tych pieszych – mówiła kobieta.
Brd24 podkreśla, że „w tej sprawie śledztwo prowadzono w sposób, który rzadko spotykany jest przy wypadkach drogowych, zwłaszcza śmiertelnych”. Pierwsza kwestia to bardzo późna informacja dla prokuratora o śmierci na drodze.
„Prokurator dyżurny został powiadomiony o zdarzeniu w dniu 10 marca 2026 r. o godzinie 21.50. Oględziny miejsca zdarzenia i pojazdu zostały przeprowadzone w godzinach od 16.40 do 17.00, co wynika z treści protokołu oględzin, zatem zanim powiadomiono prokuratora o zdarzeniu” – przekazała Julia Szozda, rzecznik Prokuratury Okręgowej w Szczecinie.
Czemu policjanci drogówki nie powiadomili śledczych wcześniej? Nie wiadomo. W notatce zapisali, że powiadomili dyżurnego komisariatu „o poważnym stanie zdrowia poszkodowanego przewiezionego w trybie pilnym do szpitala”. Dwie godziny później poszkodowany nie żył.
– Nie było żadnego biegłego, nikt auta nie oglądał, krwi pani nie pobrano – powiedziała Lidia, córka zabitego mężczyzny.
Redakcja sprawdziła, że w protokole oględzin pojazdu przy pozycji „pojazd zabezpieczono” zakreślono „nie”. Pojazdu – mercedesa z 2023 roku – nie zbadał żaden biegły, choć mowa o śmiertelnym wypadku.
„Przy układach ABS, ASR i stabilizacji toru jazdy zaznaczono 'brak możliwości ustalenia’. W tak istotnej sprawie, nie sprawdzono więc nawet, czy samochód był sprawny. I dlaczego kierująca nie reagowała, choć ten model Mercedesa miał system prekolizyjny” – czytamy.
Aurelia J. zeznawała, że „nie pamięta czy w samochodzie włączył się system ABS” i „nie pamięta czy w samochodzie włączył się system ostrzegania o przeszkodzie na drodze z przodu”. Nie ustalono też prędkości, z jaką jechała podczas wypadku. Twierdziła, że było to 40-50 km/h. Świadek jednak oceniła, że pojazd poruszał się szybciej.
– Moim zdaniem pojazd przede mną jechał nie mniej niż 50 km/h – zeznała M.J.
Nie powołano też biegłego ds. rekonstrukcji wypadków. Nigdy więc nie określono, z jaką prędkością faktycznie jechała Aurelia J. Według prokuratury, biegłego nie trzeba było powoływać.
– Z uwagi na zebrany w sprawie materiał dowodowy nie było podstaw do powołania biegłego z zakresu badania i rekonstrukcji wypadków drogowych. Sprawstwo sprawczyni było oczywiste i nie wymagało wiadomości specjalnych biegłego, aby wykazać winę – przekonywała prok. Szozda.
Tego typu tłumaczenia padały też odnośnie niezabezpieczenia samochodu do badań.
Odnośnie trzeźwości, ta miała odbyć się o godz. 16.11. Wynik wynosił 0,00, ale w rubryce protokołu, gdzie wpisuje się nazwę, model i numer fabryczny urządzenia, pozostawiono pustą. W miejscu wyznaczonym na wydruk dopisano „brak możliwości wydruku” i tyle.
– Pojazd przede mną, całą drogę jechał nie do końca płynnie, hamował, przyspieszał, jechał niepewnie – zeznawała M.J.
„Takie zachowanie kierującej rodziło pytanie, czy nie była pod wpływem leków lub innych substancji. Nikt tego nie sprawdził” – podkreśliła redakcja brd24.pl.
– Nie pobrano jej krwi. Co jest dla mnie ewenementem, bo ja do końca ubiegłego wieku sama jako lekarz jeździłam do wypadków – stwierdziła pani Lidia.
Co na to prokuratura? No wiadomo – wszystko zrobione jest należycie.
„Kierująca pojazdem została zbadana alkomatem na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Wynik był negatywny, a zachowanie kierującej nie wskazywało, że badanie to jest niewiarygodne lub że kierująca znajdowała się pod wpływem środków odurzających czy leków” – odpowiedziała Prokuratura Okręgowa w Szczecinie.
– Tego dnia nie przyjęłam żadnych leków które mogłyby wpłynąć na moją koncentrację. Przyjęłam w pracy pyralginę – oświadczyła Aurelia J., co prokuraturze wystarczyło.
Ciekawe jest spostrzeżenie pani Lidii.
– Kiedy spotkałam się z tą osobą i rozmawiałyśmy między rozprawami, poruszyłam tę kwestię. Mówię: wie pani… nie pobrali pani krwi, nie sprawdzili na leki. I ona wtedy aż podskoczyła, jakby ją z katapulty wystrzelili. Na żadne z pytań nie zareagowała tak, jak na to pytanie o leki – podkreśliła.
Świadkowie zeznawali, że Aurelia J. po wypadku rozmawiała przez telefon.
– Widziałam, że miała w ręku telefon. Nie jestem w stanie powiedzieć, w którym momencie już miała ten telefon. Pierwsze co widziałam, to rozmowę tej kierującej przez telefon – mówiła M.J.
Podobnie zeznała druga kobieta. Podkreśliła, że kierująca podeszła do pana Stanisława i „wyciągnęła telefon”. J. jednak temu zaprzeczała.
– Bezpośrednio po zdarzeniu nie dzwoniłam do nikogo – twierdziła i zapewniała, że nie używała telefonu w trakcie jazdy, tylko „uważała na drogę, nie rozmawiała przez telefon” i „niczym innym poza kierowaniem nie zajmowała się”.
Jednak pani Lidia powiedziała, że podczas spotkania z rodziną Aurelii J. mąż potwierdził, że po wypadku Aurelia do niego dzwoniła.
– Pierwsze, co zrobiła, to zadzwoniła do męża, który przyjechał na miejsce – podkreśliła córka zabitego mężczyzny.
W prokuraturze w ogóle nie badano tego wątku.
„W sprawie nie występowano o dane telekomunikacyjne, wobec braku dowodów wskazujących na to, że oskarżona przed zdarzeniem rozmawiała przez telefon” – napisała prokuratura.
Córka zabitego mężczyzny dodała, że „odrzucono też nasz wniosek o billing oskarżonej”.
Piotr A., policjant z drogówki zeznał, że „na miejscu nie ustalił innych świadków zdarzenia”. Tymczasem kobiety, które były świadkami zeznawały, że byli także inni ludzie.
„Kobieta w wieku 30–40 lat, która szła do przejścia. Mężczyzna z samochodu jadącego za Oplem, który pierwszy podszedł do rannego. Młody chłopak wychodzący z bramy działek. Kierowcy z przeciwnego kierunku. Ktoś, kto zadzwonił po pogotowie. Nikogo z nich nie przesłuchano” – podaje brd24.pl.
Znajomi rodziny opublikowali w Internecie apel do świadków, by się zgłosili i tak się stało. Pani Lidia przekazała, że część była gotowa zeznawać, ale śledczy nie chcieli ich słuchać. Tymczasem prokuratura twierdzi, że „w sprawie przesłuchano dwóch bezpośrednich świadków zdarzenia, a strony nie wnioskowały o przesłuchanie innych świadków”. Nie wyjaśniono tez sprzeczności dotyczących tego, co działo się po uderzeniu samochodem pieszego. Aurelia J. twierdziła, że ratowała poszkodowanego, natomiast kobieta, która szła za seniorem mówiła, że „kierująca po zdarzeniu nie udzieliła pomocy starszemu panu”.
Zapamiętała natomiast, że próbowała uruchomić auto, jednak silnik „nie reagował”.
Ponadto policyjna notatka wskazywała, że pieszy był „przytomny w trakcie badań”. W dokumentacji szpitalnej jest adnotacja „na miejscu zdarzenia nieprzytomny”. Brd24 podkreśla, że „policyjnej notatce z miejsca wypadku przeczą nawet późniejsze wyjaśnienia oskarżonej”.
– Pieszy nie był przytomny tylko miał zachowane czynności życiowe – mówiła Aurelia J.
– Ja też jestem lekarzem, więc od razu jak to zobaczyłam, to mówię sobie, że no przecież gdyby był przytomny, to wyłby jak zwierzę. Ja wiem, jak bolą połamane kości, wiem, jak boli rozerwany pęcherz – komentowała pani Lidia.
Policjanta wezwano do złożenia zeznań dopiero dwa miesiące po wypadku. Zasłaniał się niepamięcią.
– Prokurator powiedziała, żebyśmy się dogadali, bo pani chce samoukaranie – powiedziała pani Lidia.
Pełnomocnik miał powiedzieć, że prokuratura widzi „okoliczności mocno łagodzące, bo to pierwszy raz”.
„Prokurator prowadzący sprawę podczas czynności z udziałem podejrzanej wyraził zgodę na to, aby strony postępowania (pełnomocnik pokrzywdzonej i obrońca podejrzanej) porozumiały się w zakresie roszczeń finansowych. […] Stronom nie sugerowano żadnych 'okoliczności mocno łagodzących'” – zaprzeczyła prok. Szozda.
Do porozumienia finansowego nie doszło.
– Podstawą jest, żeby ona nie wsiadła więcej za kółko, żeby zabrać jej prawo jazdy – mówiła pani Lidia, cytując swojego brata.
30 września odbyła się pierwsza rozprawa.
– Sędzia pytał, dlaczego nie doszło do żadnego porozumienia między nami. I zarządził przerwę, żeby strony się dogadały – mówiła pani Lidia.
21 października Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie (V Wydział Karny) wydał wyrok uznający Aurelię J. za winną wypadku ze skutkiem śmiertelnym i skazał ją na rok pozbawienia wolności w zawieszeniu na dwa lata oraz na trzy lata zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Ponadto oskarżona ma wpłacić po 10 tys. zł na Fundację Zachodniopomorskie Hospicjum dla Dzieci i Dorosłych, Dom dla Matek z Małoletnimi Dziećmi i Kobiet w Ciąży oraz Fundację Małych Stópek. Pan Stanisław wspierał organizacje co miesiąc ze swojej emerytury, co dzieci odkryły po uzyskaniu dostępu do przelewów po jego śmierci.
Rodzina nie zaskarżyła wyroku.
„Twierdzi, że przy tak prowadzonej od początku sprawie, nie wierzy, że w kolejnej instancji zapadłby sprawiedliwszy wyrok. Wystarcza jej to, że organizacje wspierane przez pana Stanisława dostaną pieniądze, a Aurelia J. do 2029 r. nie usiądzie za kierownicą” – czytamy.
Czy jednak nie usiądzie to kwestia otwarta. Wiadomo, jak poważane w Polsce są zakazy prowadzenia pojazdów.