Prawo do odszkodowania nie będzie ograniczone tylko do skrajnych przypadków, takich jak bezpośrednie zagrożenie życia lub całkowita utrata samodzielności – wynika z wyroku czeskiego Sądu Najwyższego w sprawie niepożądanych skutków szczepień przeciw COVID-19.
Do ministerstwa zdrowia Czech wpłynęło ogółem 167 wniosków o odszkodowanie; najwięcej złożono w 2022 r. Resort do tej pory nie wypłacił jeszcze nikomu rekompensaty.
Postępowanie przed SN było konsekwencją skargi mężczyzny, któremu odmówiono odszkodowania, a którego po szczepieniu przykuła do łóżka choroba autoimmunologiczna. Mężczyzna był hospitalizowany niedługo po przyjęciu trzeciej dawki szczepionki przeciw COVID-19. Przed szczepieniem był całkowicie zdrowy i nie miał żadnych problemów kardiologicznych ani autoimmunologicznych.
Po hospitalizacji mężczyzna przez długi czas zmagał się z wieloma utrzymującymi się problemami zdrowotnymi. Chodzi m.in. o silne przewlekłe zmęczenie, nawracające stany zapalne, problemy żołądkowo-jelitowe, co określono jako długotrwałe ograniczenia w codziennym i zawodowym funkcjonowaniu.
Mężczyzna złożył pozew o odszkodowanie w wysokości prawie 8 milionów koron czeskich (ok. 1,3 mln zł). Sądy niższych instancji odrzuciły jego powództwo, powołując się na to, że nie doszło do „szczególnie poważnego uszczerbku na zdrowiu”
Teraz Sąd Najwyższy uchylił w tej sprawie wyroki sądów niższej instancji i postępowanie ma być powtórzone.
SN podkreślił, że celem szczepień jest zwalczanie niebezpiecznych chorób i przynoszenie korzyści społeczeństwu jako całości. Osoby zaszczepione muszą zatem znosić pewien stopień dyskomfortu, a w razie potrzeby również łagodne i krótkotrwałe skutki uboczne, które nie dają prawa do odszkodowania.
Taki obowiązek istnieje jednak – zdaniem sędziów SN – wtedy, gdy powstają trwałe następstwa.