Około 1,9 mln plastikowych przedmiotów o łącznej masie 16 ton trafia każdego roku z Amsterdamu do akwenu IJ – wynika z badań Uniwersytetu Wageningen. Naukowcy monitorowali 20 lokalizacji w mieście i przeanalizowali niemal 10 tys. odpadów unoszących się na wodzie.
Badania przeprowadził Paolo Tasseron z Wageningen University & Research (WUR), który przedstawił wyniki w rozprawie doktorskiej „Solving the Urban Plastic Soup” („Rozwiązanie problemu miejskiej plastikowej zupy”).
IJ to dawna zatoka morska, a obecnie droga wodna przebiegająca przez Amsterdam. Na zachodzie łączy się z Kanałem Morza Północnego (Noordzeekanaal), prowadzącym do Morza Północnego. Na wschodzie łączy się z akwenem IJmeer i jeziorem Markermeer. Oddziela ścisłe centrum Amsterdamu od dzielnicy Amsterdam-Noord.
Naukowiec przeanalizował, w jaki sposób plastikowe odpady przemieszczają się przez rozbudowaną sieć amsterdamskich kanałów i cieków wodnych, a następnie trafiają do akwenu IJ, połączonego z Morzem Północnym.
W ramach projektu prowadzono regularny monitoring w 20 lokalizacjach. Zebrane dane pozwoliły oszacować skalę zanieczyszczenia oraz określić, które rodzaje odpadów najczęściej występują w wodach miasta.
Okazało się, że zaledwie dziesięć najczęściej spotykanych kategorii plastiku odpowiada za około 80 proc. wszystkich zarejestrowanych odpadów unoszących się na powierzchni wody. Pod względem masy stanowiły one około 39 proc. zebranego materiału.
Badacz ustalił również, że rozmieszczenie zanieczyszczeń jest nierównomierne. Odpady gromadzą się w określonych miejscach, a ich przemieszczanie zależy od złożonych czynników środowiskowych i miejskich.
Na podstawie uzyskanych wyników Tasseron opracował pięcioetapową metodę identyfikowania miejsc największego nagromadzenia odpadów oraz ustalania priorytetów działań naprawczych.
Przeanalizował także siedem możliwych sposobów ograniczania zanieczyszczenia, obejmujących różne etapy użytkowania i zagospodarowania tworzyw sztucznych.
Według badacza większe znaczenie od samego wyławiania plastiku z kanałów może mieć zapobieganie jego powstawaniu i przedostawaniu się do środowiska. Obejmuje to ograniczanie zużycia jednorazowych produktów, zmiany w gospodarowaniu odpadami oraz projektowaniu opakowań.
Wyniki badań mogą pomóc władzom Amsterdamu i innych miast w opracowywaniu skuteczniejszych strategii ochrony rzek, kanałów i mórz przed zanieczyszczeniem plastikiem.
Część wyników opublikowano wcześniej w czasopiśmie naukowym „Environmental Challenges”.