Wiceminister zdrowia Tomasz Maciejewski przyznał w Senacie, że lekarze zarabiający ponad milion złotych rocznie mogą stanowić w Polsce nawet ponad 10 proc. ogółu praktykujących medyków. Przy około 143 tys. lekarzy oznacza to nawet kilkanaście tysięcy osób. Wcześniej resort mówił o setkach. Jednak dane z Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji (AOTMiT) są niepełne – nie sumowano w nich przychodów z kontraktów zawartych z kilkoma placówkami. Pełne dane o zarobkach lekarzy mają pojawić się dopiero w styczniu 2027 r. System nadal drenuje publiczne pieniądze, a szpitale zbierają warzywa (!) na posiłki dla chorych…
W szpitalach brakuje pieniędzy na rzeczy elementarne. Samodzielny Publiczny Zespół Opieki Zdrowotnej w Krasnymstawie (Lubelszczyzna) w listopadzie 2026 r. zwrócił się do mieszkańców o ziemniaki, marchew, cebulę, pietruszkę i buraki…
Zbiórka w gminie Izbica miała zaopatrzyć kuchnię i „podnieść standard żywienia pacjentów”. Zorganizowana przez Urząd Miasta i Gminy Izbica akcja (12–13 listopada 2026 r.), w której proszono mieszkańców o wystawienie worków z warzywami przed posesjami, nie była pierwszą. Podobną zbiórkę przeprowadzono już w październiku w gminie Gorzków. Akcja trwała do 30 października 2026 r. Gmina zachęcała mieszkańców, rolników, sołectwa i koła gospodyń wiejskich do przekazywania warzyw i owoców na rzecz szpitalnej kuchni SPZOZ. Pisały o tym lokalne media (Super Tydzień, Nowy Tydzień, Tygodnik Zamojski itd.), ale dopiero o listopadowej zbiórce zrobiło się głośno…
Szpital w Krasnymstawie w lipcu miał zobowiązania w wysokości około 29,3 mln zł i stratę sięgającą blisko 8,3 mln zł, a przeterminowane płatności wobec dostawców sięgały milionów. Tymczasem w 2025 r. najlepiej opłacany lekarz kontraktowy dostał tam ponad 1,24 mln zł brutto (średnio około 103 tys. zł miesięcznie). Kolejne najwyższe kontrakty oscylowały wokół 888 tys., 760 tys., 755 tys. i 719 tys. zł rocznie (średnio od niespełna 60 tys. do około 74 tys. zł miesięcznie). Dotyczyły one m.in. specjalistów chirurgii ogólnej, anestezjologii, okulistyki, neurochirurgii i radiodiagnostyki.
W Szpitalu Psychiatrycznym w Choroszczy (Podlasie) sytuacja była jeszcze bardziej dramatyczna. Zaległości wobec lokalnej spółki za dostawy ciepła sięgały 2,7 mln zł. Dostawca wypowiedział umowę ze skutkiem na koniec października. Pojawiły się doniesienia o zimnych kaloryferach, dodatkowych kocach i polarach na oddziałach dla pacjentów psychiatrycznych – osób szczególnie wrażliwych. Dyrekcja negocjowała spłatę w ratach, a całkowite zadłużenie placówki szacuje się na 85–87 mln zł, w tym dziesiątki milionów złotych wobec ZUS i dostawców. Koszty pracownicze przewyższały wartość kontraktu z NFZ. Pacjenci chorzy psychicznie stali się zakładnikami sporów o faktury i długów rosnących o niemal 2 mln zł miesięcznie.
Brakuje na jedzenie, a kasta zarabia fortunę
Patryk Słowik na zero.pl zauważył, że to nie są odosobnione przypadki. Według analiz Związku Powiatów Polskich prawie 91 proc. z 207 badanych szpitali powiatowych wykazało stratę na działalności podstawowej w 2025 r., a 125 miało zaległe zobowiązania. Gdy straty przynosi dziewięć na dziesięć placówek, problem jest systemowy, a nie wyłącznie kwestią nieudolności lokalnych dyrektorów. Największe obciążenie budżetów stanowią wynagrodzenia personelu, zwłaszcza lekarzy. Słowik zwraca uwagę, że państwo powinno regulować proporcje między wynagrodzeniami a pozostałymi potrzebami leczenia i nie dopuszczać do sytuacji, w której publiczne szpitale proszą o warzywa dla pacjentów, którzy zakładają swetry w wychłodzonych salach…
Gdy w państwowym szpitalu brakuje na węgiel, a na oddziały wewnętrzne dowozi się darowane przez rolników ziemniaki, wolny strzelec z białym fartuchem na kontrakcie B2B wystawia fakturę na 70, 80 czy 100 tysięcy złotych miesięcznie. System ten od lat tkwi w klinczu ordynarnego szantażu. Lekarze doskonale wiedzą, że państwo bez nich nie istnieje, więc dyktują warunki z pozycji siły mafijnego syndykatu. Zagrożą odejściem – oddziały zostaną zamknięte. Więc rząd im płaci. Płaci z pieniędzy grabarza, piekarza, mechanika i emeryta, którzy stoją w wielomiesięcznych kolejkach do specjalisty. W skrajnych przypadkach, aby dostać się do upragnionego gabinetu, muszą dać łapówkę.
W Rzeszowie 64-letnia lekarka, kierowniczka oddziału szpitalnego i jednocześnie biegła sądowa, usłyszała 307 zarzutów korupcyjnych. Według policji przyjmowała od opiekunów pacjentów markowe alkohole albo gotówkę w kwotach od 50 do 300 zł w zamian za podjęcie leczenia lub przyjęcie na oddział. Do tego poświadczała nieprawdę w kartach zdrowia i dokumentacji sprawozdawczej, a potem te papiery przedkładała w innych placówkach jako rozliczenie świadczeń refundowanych przez NFZ. Prywatne wizyty przyjmowała w służbowym gabinecie, nie ponosząc kosztów jego utrzymania, a następnie wykazywała je jako realizowane w ramach kontraktu z Funduszem. Proceder, zdaniem śledczych, uczyniła sobie stałym źródłem dochodu. Zatrzymana w poniedziałek, 9 listopada, decyzją sądu trafiła na trzy miesiące do aresztu; grozi jej do ośmiu lat więzienia…
Rząd zapowiada(ł) zmiany, ale to tylko przykrywka!
Były zapowiedzi wielkich reform, ustaw limitujących kominy płacowe, programów naprawczych i racjonalizacji kosztów, a także otwarcia zawodu lekarza (np. zlikwidowania limitów przyjęć na studia prywatne). I co? I nic. Rządzący pochylają głowy przed korporacją, bo boją się gniewu środowiska lekarskiego przed każdymi wyborami. Wolą patrzeć, jak polski pacjent jedzie na zupie z darowanych buraków, byle tylko święty spokój zapanował w gabinetach pań i panów ze stetoskopami.
Minister zdrowia Jolanta Sobierańska-Grenda zapowiadała latem 2026 roku „pakiet naprawczy”. Sejm w październiku uchwalił limity: maksymalnie około 240 zł brutto za godzinę (jedna dwudziesta płacy minimalnej) i około 76,9 tys. zł miesięcznie przy pracy odpowiadającej dwóm etatom, plus ograniczenie łącznego czasu pracy. Senat szybko złagodził projekt – obniżył minimalny wymiar zatrudnienia z pół do jednej czwartej etatu i wykreślił przepisy o zakazie pracy na NFZ dla lekarzy poświadczających nieprawdę (!). Do tego doszły wyjątki: limity nie obejmują nagród jubileuszowych, dodatkowego wynagrodzenia rocznego, odpraw ani wielu dodatkowych funkcji i zadań. Okres przejściowy wynosi nawet rok, więc realne skutki ustawy przesuwają się na przełom 2027/2028. Krótko mówiąc – limity zaistnieją na papierze, ale łatwo je obchodzić, a same wielomilionowe kontrakty, które drenują szpitalne budżety, wciąż funkcjonują.
W czerwcu 2026 r. wybuchła afera wokół 29-letniego Dawida Kacprzyka – lekarza bez specjalizacji, radnego KO, koordynatora SOR w warszawskim Szpitalu Południowym. Z działalności zarobił niemal 1,6 mln zł. Szpital podał, że przepracował 3976 godzin, średnio 331 miesięcznie. Stawka wynosząca około 300 zł za godzinę była „rynkowa”. Funkcja koordynatora nie była formalnie przewidziana w regulaminie, a nieprawidłowości potwierdziły kontrole. Kacprzyk odszedł z partii i stracił pracę, ale to tylko wierzchołek góry lodowej.
W 1. Wojskowym Szpitalu Klinicznym w Lublinie urolog na kontrakcie dostał w 2025 r. prawie 2,98 mln zł brutto – średnio ponad 248 tys. zł miesięcznie. W tej samej placówce siedmiu lekarzy przekroczyło milion złotych rocznego wynagrodzenia. Szpital jednocześnie tonął w długach, które urosły do blisko 40 mln zł. W Zamościu radiolog zarobił około 2,74 mln zł. W Koszalinie w jednym szpitalu 19 lekarzy przekroczyło milion złotych rocznego wynagrodzenia. Media naliczyły setki takich przypadków, choć większość placówek odmawiała ujawnienia danych.
Trzeba to powiedzieć otwarcie: polska służba zdrowia nie jest niedoinwestowana. Ona jest rozkradana przez system, który faworyzuje uprzywilejowaną kastę kosztem pacjenta.