„Szpital błaga o ziemniaki i cebulę, lekarze zarabiają krocie, a minister tańczy kankana” – czytamy na zero.pl. Patryk Słowik wskazuje, że szpitala w Krasnystawie „prosi ludzi o warzywa dla pacjentów”, a jednocześnie wypłaca gigantyczne pensje lekarzom. „I to wszystko w dwudziestej gospodarce świata” – podkreślił.
„Tygodnik Zamojski” opisał prośbę dyrektora szpitala o wparcie w postaci produktów rolnych. Gminy w okolicy organizując zbiórkę darów.
„I rolnikom, którzy podzielą się plonami, należy podziękować. Dyrektora skrajnie zadłużonego szpitala, który szuka wsparcia dla pacjentów, rozumiem. Ale cała historia jest przygnębiająca. Żyjemy przecież w ponoć dwudziestej gospodarce świata” – napisał Słowik.
„Tygodnik Zamojski” podał dane, wedle których w lipcu szpital w Krasnystawie był zadłużony na 29,3 mln zł. 7,4 mln zł to przeterminowane zobowiązania wobec dostawców.
Dyrekcja wskazywała na rosnące koszty – także wynagrodzeń – oraz brak rozliczenia przez Narodowy Fundusz Zdrowia części wykonanych świadczeń. Według zero.pl, nie jest to jednak „tylko kolejny zadłużony szpital”. Podkreślono też, że gdy straty „przynosi dziewięć na dziesięć badanych jednostek, to problem mamy systemowy, a nie jednostkowy”.
Budżety szpitalne najwięcej tracą na wynagrodzenia dla lekarzy. W szpitalu w Krasnystawie, „któremu brakuje pieniędzy na ziemniaki, najlepiej zarabiający medycy wyciągają kosmiczne pieniądze”. Według „Nowego Tygodnia” w 2025 roku najlepiej opłacany lekarz kontraktowy otrzymał ponad 1,24 mln zł brutto, czyli ponad 103 tys. zł miesięcznie. Cztery kolejne najwyższe kontrakty wynosiły średnio od prawie 60 do 74 tys. zł.
Słowik następnie twierdzi, że „od ustalania zasad jest państwo”.
„To ono powinno zadbać o proporcje między wynagrodzeniem personelu a pozostałymi potrzebami leczenia. Nie powinno dopuszczać do modelu, w którym publiczne szpitale żebrzą o cebulę dla pacjentów, a świetnie opłacani specjaliści mogą się zastanawiać, który nowy model Porsche kupić” – czytamy na zero.pl.
Następnie wskazuje na konieczność dwóch „dużych zmian”. Pierwsza to wycena świadczeń – państwo powinno „uczciwie policzyć”, ile kosztuje potrzebne leczenie przy „racjonalnej organizacji pracy”, a następnie tyle za nie zapłacić.
„Tam, gdzie wykonanie niezbędnego zabiegu powiększa stratę szpitala, dyrektor dostaje absurdalny wybór: leczyć i pogarszać finanse albo ograniczać leczenie i poprawiać wynik” – czytamy.
Zdaniem Słowika, wycena powinna uwzględniać też koszt gotowości do udzielenia pomocy. Zachęca, by sprawdzić wysokość taryf i racjonalność wydatków oraz płacić za wykonane świadczenia w przewidywalnym terminie, by rachunek kosztów służył do „bezrefleksyjnego finansowania każdej wynegocjowanej stawki”.
Druga zmiana to organizacja i model właścicielski szpitali.
„Sieć placówek powiatowych jest podzielona między wielu gospodarzy. Każdy z nich odpowiada przed własnymi mieszkańcami – chce utrzymać szpital z możliwie największą liczbą oddziałów, potrzebuje lekarzy. W efekcie jednak suma zrozumiałych lokalnych decyzji może dawać bardzo nieracjonalny wynik dla całego województwa. Wyobraźmy sobie bowiem trzy sąsiednie szpitale zabiegające o tych samych specjalistów. Pierwszy podnosi stawkę, bo inaczej nie obsadzi dyżurów. Drugi musi zaoferować więcej, żeby zatrzymać personel. Trzeci dołącza do licytacji, bo jego starosta również nie chce ogłaszać mieszkańcom zawieszenia oddziału. Wydatki rosną, choć od tego przekładania lekarzy między placówkami nie przybywa ani jeden specjalista” – wyjaśnił Patryk Słowik.
Następnie zachęca do rozważenia, by skupić większą część szpitali samorządowych pod jednym zarządem na poziomie województwa. Mogłoby to się stać przez przejmowanie funkcji właścicielskich przez samorządy województw. Wówczas marszałek odpowiadałby za spójną sieć pomocy, tj. podział zadań między placówkami, wykorzystanie personelu, zakupy i inwestycje wynikające z potrzeb mieszkańców.
„O tym mówią zresztą niemal wszyscy eksperci i politycy różnych opcji – od Łukasza Szumowskiego po Bartosza Arłukowicza. Kłopot w tym, że to decyzja trudna politycznie, bo szybko podniósłby się ogólnopolski rwetes, że rządzący chcą zamykać oddziały i szpitale, że zarządzanie placówkami jest centralizowane” – napisał Patryk Słowik.
„Do takich niepopularnych, ale potrzebnych decyzji niezbędny jest odważny minister zdrowia. Jolanta Sobierańska-Grenda miała przyjść i uzdrawiać system. Tymczasem, słuchając kolejnych wystąpień w mediach i na konferencjach, coraz częściej mam wrażenie, że głównym zajęciem szefowej resortu jest mieszanie nieposłodzonej herbaty” – ocenił.
„Mam wrażenie, że wszyscy oglądamy politycznego kankana: dużo ruchu, kolejne figury i wciąż jesteśmy w tym samym miejscu” – podkreślił.
Najprostszym i najskuteczniejszym sposobem rozwiązania obecnej patologii byłaby rzecz jasna pełna prywatyzacja usług medycznych, decentralizacja i pozbycie się wymogów wielu państwowych zgód i licencji. W socjalistycznym kraju jednak takiej możliwości nie rozważa nikt, od razu rzucając hasłami typu „ludzie umieraliby pod płotem”. Teraz umierają w kolejce na SOR, ale oj tam oj tam.