Novus ordo seclorum – nowy porządek wieków – taki napis widnieje na dolarowym banknocie, obok jakichś masońskich znaków w postaci niedokończonej piramidy, nad którą unosi się Oko Opatrzności. Co ten zestaw symbolizuje, musiałaby nam objaśnić sztuczna inteligencja, bo kiedy przed laty byłem w Muzeum Masonów niedaleko Waszyngtonu, to chyba nie zwróciłem uwagi na te drobiazgi, bo przede wszystkim wrażenie zrobił na mnie nadnaturalnej wielkości posąg Jerzego Waszyngtona w pełnym masońskim rynsztunku.
Wspominam o tym, bo właśnie prezydent USA Donald Trump ogłosił informację o spotkaniu, o którym niedawno wspomniał panu Witkoffowi również rosyjski prezydent Putin, kiedy amerykański wysłannik przyjechał do Rosji negocjować zakończenie wojny na Ukrainie i inne sprawy. Chodzi naturalnie o spotkanie Wielkiej Trójki to znaczy amerykańskiego prezydenta Donalda Trumpa, chińskiego prezydenta Xi Jinpinga oraz rosyjskiego prezydenta Włodzimierza Putina.
Oczywiście zaraz rozległy się głosy o „nowej Jałcie”, która u nas szczególnie nie podobała się Wielce Czcigodnemu marszałkowi Włodzimierzowi Czarzastemu. Zwrócił on uwagę, że to spotkanie będzie nawet gorsze od Jałty, bo do Jałty nie zaproszono Adolfa Hitlera, podczas gdy w planowanym spotkaniu ma uczestniczyć rosyjski prezydent Putin. Kiedyś Jałta panu Włodzimierzowi Czarzastemu chyba nie przeszkadzała, ale teraz mądrość etapu podpowiada, że to nie było nic dobrego – bo co dobrego można ustalić, nawet już nie to, że bez Adolfa, tylko ze Stalinem, który w Jałcie też reprezentował demokrację? Jeśli jednak starsi i mądrzejsi postanowią się spotkać, to chyba nie skonfundują ich pogróżki czy krytyka ze strony Wielce Czcigodnego Włodzimierza Czarzastego, tylko się spotkają i będą się namawiali, jakby tu podzielić między siebie świat. Bo jeśli porządek jałtański dobiegł końca gdzieś w okolicach przełomu lat 80. i 90., jeśli dobiegł końca nawet wysadzony w powietrze przez prezydenta Baracka Obamę porządek lizboński z roku 2010, to nie ma rady – nowy porządek świata, czyli Novus Ordo Mundi, musi zostać ustanowiony.
Przemija postać świata
Musi – bo obraz świata, jaki jeszcze wydawał się oczywisty w roku 1990, kiedy to Stany Zjednoczone wydawały się światowym hegemonem – a dopiero potem plasowały się regionalne mocarstwa i reszta drobniejszego płazu – ten obraz świata dzisiaj już taki oczywisty nie jest. Miejsce świata jednobiegunowego zajmuje świat wielobiegunowy, a w takiej sytuacji nie ma rady – trzeba ustalić, które części świata ku któremu biegunowi ciążą – bo powiadają, że inaczej nie będzie żadnego porządku, a wtedy alternatywą jest wojna wszystkich przeciw wszystkim.
Według niektórych filozofów – na przykład Tomasza Hobbesa, który uważał, że ludzie są z natury źli – jest to stan naturalny. W swoim czasie przekonywał mnie do tej wizji świętej pamięci Jacek Chmielnik, znany w swoim czasie aktor, ale zwróciłem mu uwagę, że gdyby tak było naprawdę, to ludzkość już dawno by się nawzajem pożarła. Tymczasem jest odwrotnie: ludzi na świecie jest coraz więcej, więc musi raczej dominować życzliwość, a nawet altruizm – co widać choćby w tradycyjnym stosunku nie tylko ludzkich matek do swoich dzieci, ale nawet matek zwierzęcych. Dzisiaj co prawda już nie jest to takie oczywiste, bo skoncentrowane na własnych „macicach” uczestniczki Strajku Kobiet, które właśnie skrzyknęły się na demonstrację przed Sejmem, o żadnym altruizmie nie chcą nawet słyszeć. Ale być może one też są w mniejszości, jako przedstawicielki proletariatu zastępczego, który zamierzają „wyzwolić” promotorzy rewolucji komunistycznej.
I jak to będzie?
No dobrze – ale jak właściwie ma wyglądać ten Novus Ordo Mundi, który zacznie się wyłaniać po wspomnianym spotkaniu Wielkiej Trójki? Pewne poszlaki wskazują, że może on być podobny do porządku zapisanego w profetycznej powieści Jerzego Orwella pod tytułem „Rok 1984”. Czytamy tam, że świat dzieli się między trzy mocarstwa: Oceanię, Eurazję i Wschódazję. Między tymi mocarstwami panuje chwiejna równowaga, w związku z czym albo wchodzą one ze sobą w przelotne sojusze, albo ze sobą wojują. Uważam książkę Jerzego Orwella za profetyczną już od 1991 roku, kiedy to została w naszym kraju ustanowiona ordynacja wyborcza do Sejmu, w której znalazły się przywileje dla mniejszości niemieckiej.
Ponieważ obowiązywała wtedy jeszcze konstytucja PRL, w której znajdował się art. 81, przewidujący odpowiedzialność karną za wszelką dyskryminację – to znaczy zarówno negatywną, jak i pozytywną – ze względu na przynależność narodową, zwróciłem na to uwagę Rzecznikowi Praw Obywatelskich, którym była wówczas pani prof. Ewa Łętowska. Otrzymałem w odpowiedzi pismo „przesiąknięte fałszem i krętactwami”, z którego można było wydestylować morał w tym sposobie, że prawdziwa równość obywateli wobec prawa jest dopiero wtedy, gdy prawo obywateli traktuje nierówno.
Jest to teza z natury orwellowska, co prawda nie z tej książki, tylko z „Folwarku zwierzęcego”, gdzie czytamy, że „wszystkie zwierzęta są sobie równe, ale niektóre są równiejsze od innych”. Tak czy owak, obydwie książki Jerzego Orwella można uznać nie tylko za profetyczne, ale również takie, których proroctwa na naszych oczach się sprawdzają.
Znowu doktryna Monroe
Ale nie tylko literatura podpowiada nam takie analogie. Pewne tendencje można wydestylować również z postępowania amerykańskiego prezydenta Donalda Trumpa. Po pierwszym spotkaniu z chińskim przywódcą, dość energicznie przystąpił do realizacji szeregu przedsięwzięć, których skutkiem może być właśnie tworzenie politycznego bytu w postaci Oceanii. Mam na myśli nie tylko porwanie wenezuelskiego przywódcy Mikołaja Maduro, który – jak wszystko na to wskazuje – będzie odtąd jęczał i szlochał w jakimś amerykańskim kryminale. Już to dowodzi, że USA rozciągają, a w każdym razie – próbują rozciągać swoją jurysdykcję na wszystkie państwa wszystkich Ameryk, to znaczy – nie tylko Północnej, ale Środkowej i Południowej. Jak wiemy, celem operacji w Wenezueli było przejęcie przez USA kontroli nad tamtejszymi zasobami ropy naftowej – co, jak się wydaje – jest już faktem dokonanym, z którym pogodził się pozostawiony przez Amerykanów tamtejszy régime w przekonaniu, że jest to warunek sine qua non jego przetrwania.
Inne państwa regionu już nawet nie czekają na takie rozstrzygnięcia, tylko przechodzą na właściwą stronę w demokratycznych wyborach, co oczywiście robi znacznie lepsze wrażenie. W chwili, gdy to piszę, nie jest jeszcze rozstrzygnięta druga tura wyborów prezydenckich w Brazylii, ale jeśli wygra ją pan Bolsonaro, to – trawestując tytuł, jakim Judenrat warszawskiej „Gazety Wyborczej” opatrzył publikację o włączeniu przez Kneset obszaru Jerozolimy do terytorium państwowego Izraela („Jerozolima nasza!”), Amerykanie z USA będą mogli powiedzieć, że Ameryka Południowa – nasza!
Co prawda w Kanadzie nie udało się wyłuskać stamtąd prowincji Alberta, ale za to USA, za zgodą Królestwa Danii, usadowiły się na Grenlandii nie tylko militarnie, ale i gospodarczo. „Stoję przy mikrofonie, niech mnie który przegoni” – śpiewał w swoim czasie Jerzy Stuhr. Na razie nie widać żadnego amatora „przegonienia” USA z Grenlandii, chociaż Reichsführerin Urszula Wodęleje, zaoferowała kanadyjskiemu premierowi rodzaj gruszek na wierzbie w postaci „stowarzyszenia”.
A skoro jesteśmy przy Reichsführerin, to warto odnotować, że Europa ponownie znalazła się w fazie fermentacji, w następstwie której może dojść do zmiany linii polityki europejskiej. Z dymów bijących z paryskich ulic wyłoni się już w kwietniu nowy prezydent Francji w osobie Maryny Le Pen, która zapowiada „normalizację stosunków z Rosją” i „realistyczne” podejście do Ukrainy. W dodatku w Niemczech AfD idzie przez landy jak tornado, a pani Alicja Weigel twierdzi, że skoro tak, to w roku 2029 partia ta może wygrać wybory federalne na poziomie 40 proc. Wtedy na pewno również Niemcy nawróciłyby się ponownie na linię polityczną kanclerza Bismarcka, według której Niemcy kierują Europą w „porozumieniu” z Rosją – a nie można wykluczyć, że zmiana wiatrów może nastąpić jeszcze przed tą datą.
W takiej sytuacji również wizja „Eurazji” zaczęłaby nabierać rumieńców – a nasz nieszczęśliwy kraj znowu musiałby się zacząć odnajdywać w nowej rzeczywistości – jak to było po słynnym „resecie” prezydenta Obamy 17 września 2009 roku. Tymczasem nasz nieszczęśliwy kraj wydaje się na to zupełnie nieprzygotowany i uprawianie polityki zastępuje mechanicznym wymyślaniem Putinowi i wysługiwaniem się Ukrainie, która w odpowiedzi puszcza naszym Umiłowanym Przywódcom bąki w nos.
Jeśli chodzi o Wschódazję, to sprawa wydaje się rozstrzygnięta – chociaż nie jest wyjaśniona sytuacja Filipin, Australii, Nowej Zelandii – no i przede wszystkim – Indii, Pakistanu, no i Azji Południowo-Wschodniej. Jeśli gdziekolwiek płyty tektoniczne będą się ścierały, to prawdopodobnie właśnie tam – no a poza tym, jak to u Orwella, trzy potęgi będą wchodziły i we flirty przelotne, i w przelotne konflikty. Novus Ordo najwyraźniej zapowiada się burzliwie.
Stanisław Michalkiewicz
Tekst ukazał się w tygodniku „Najwyższy CZAS!” nr 45-46, 2 – 15 listopada 2026 r. Do nabycia w najlepszych salonach prasowych lub w e-wydaniu na stronie Biblioteki Wolności.