Ks. Stanisław Małkowski odszedł do Pana 7 września, w wieku 82 lat. Urodził się w Woli Korytnickiej, w majątku ziemskim swoich pradziadków. W 1961 roku ukończył VI Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Reytana w Warszawie i rozpoczął studia na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego.
W latach 1964–1966 przerwał je i przebywał w nowicjacie w klasztorze benedyktynów w Tyńcu. Powrócił na studia, które ukończył w 1969 z tytułem magistra socjologii. W 1970 wstąpił do Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Warszawie. 22 grudnia 1974 przyjął święcenia kapłańskie i był wikarym w parafii św. Jozafata w Warszawie. W latach 1975–1976 rezydentem w parafii Bożego Ciała na Kamionku w Warszawie, a następnie przez krótki okres duszpasterzem w: Skierniewicach, Ząbkach, Prudniku, Poznaniu. Prowadził rekolekcje dla Ruchu Światło-Życie.
Od lat 60. XX wieku był zaangażowany w działalność opozycyjną. Jako student Uniwersytetu Warszawskiego brał udział w strajkach w Marcu 1968, za co został usunięty z Wydziału Filozofii UW. Jako młody duchowny współpracował z Ruchem Obrony Praw Człowieka i Obywatela i Komitetem Obrony Robotników. Był jednym z sygnatariuszy Listu 59, w którym protestował przeciwko zmianom w konstytucji.
Brał udział w głodówkach organizowanych przez opozycjonistów w kościele św. Marcina w Warszawie i kościele Świętego Krzyża w Warszawie. Od 1977 współpracował z Komitetem Samoobrony Chłopskiej Ziemi Grójeckiej, a od 1979 z Komitetem Porozumienia na rzecz Samostanowienia Narodu.
Działania opozycyjne spowodowały represje nie tylko ze strony komunistycznych władz, ale także kurii warszawskiej. W 1977 został pozbawiony przydziału do parafii. W stanie wojennym został jednym z kapelanów podziemnej „Solidarności”, współpracował z ks. Jerzym Popieluszko, współorganizował Msze Katyńskie, uroczystości pod krzyżem w Parku im. Romualda Traugutta i pod pomnikiem na Olszynce Grochowskiej. Za swą działalność, kazania oraz kontakty z opozycją był wielokrotnie nękany, zatrzymywany, przesłuchiwany i poddawany rewizjom przez Służbę Bezpieczeństwa.
13 grudnia 1981, w dniu ogłoszenia stanu wojennego, był jedynym duchownym katolickim z Warszawy, który został zatrzymany przez SB. W 1983 został odsunięty od pracy duszpasterskiej i ewangelizacyjnej decyzją kurii archidiecezji warszawskiej i przeniesiony do posługi kapelana na… Cmentarzu Komunalnym Północnym na Wólce Węglowej w Warszawie.
Nie przerwalo to jednak jego pracy na rzecz niepodległości. Publikował pod różnymi pseudonimami w prasie podziemnej. Dopiero po 1989 został zwolniony z nałożonych na niego przez kurię zakazów i skierowany jako wikariusz do pracy w parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Świata na Ochocie. W 1990 został przeniesiony do pomocy w parafii Miłosierdzia Bożego i św. Faustyny na Muranowie. Od 1992 był ponownie bez stałego przydziału.
Po 1989 był wolontariuszem duszpasterstwa więziennego. 24 stycznia 2007 na żądanie proboszcza parafii św. Ignacego Loyoli został odwołany z posługi kapelana na Wólce Węglowej. Powodem decyzji był wywiad, którego udzielił dla programu Jerzego Zalewskiego „Pod Prąd” w TV Puls oraz wystąpienia i wypowiedzi w telewizji publicznej na temat sytuacji Kościoła rzymskokatolickiego w Polsce i mianowania, a następnie rezygnacji metropolity warszawskiego Stanisława Wielgusa.
Usunięto go także z pracy w parafii św. Patryka na Gocławiu, gdzie był księdzem wspomagającym. W diecezji warszawsko-praskiej, na terenie której mieszka, decyzją kurii odebrano mu prawo głoszenia homilii, prawo spowiadania oraz przyzwolono mu jedynie na odprawianie mszy świętych koncelebrowanych w parafii na Saskiej Kępie.
Był niepokorny. W III RP angażował się w akcje obrony życia poczętego, był założycielem Ruchu Obrony Dzieci Poczętych Gaudium Vitae, wspierał prace Społecznej Inicjatywy Obrońców Krzyża. Był także członkiem honorowego komitetu poparcia Marszu Niepodległości. Przeszedł na emeryturę w 2022 roku. 23 września 2006 prezydent RP Lech Kaczyński za jego zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej oraz za działalność na rzecz przemian demokratycznych w kraju, odznaczył księdza Stanisława Małkowskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. W styczniu 2011 został uhonorowany Nagrodą im. Grzegorza I Wielkiego przyznaną mu przez redakcję miesięcznika „Niezależna Gazeta Polska – Nowe Państwo”. Tygodnik „Warszawska Gazeta” uznał go za Człowieka Roku 2010 w 2013 otrzymał nagrodę im. ks. Piotra Skargi.
W 2018 został odznaczony Medalem „Pro Bono Poloniae”, a w 2019 otrzymał Krzyż Wolności i Solidarności. 11 listopada 2021, za bohaterską postawę kapelana „Solidarności”, wspierającego słowem i czynem walkę o Polskę niepodległą i sprawiedliwą, został odznaczony przez prezydenta RP Andrzeja Dudę Orderem Orła Białego.
RIP
W nocy zmarł ksiądz Stanisław Małkowski kapłan wolnościowy, niepokorny, zaangażowany. RIP pic.twitter.com/jraud6V2WL
— Tomasz Sommer (@1972tomek) September 8, 2026